▼
zondag 25 december 2011
Over het toeval
Toeval kun je beschouwen als een hulpmiddel van het Bewustzijn, van de Bronenergie. Niets gebeurt zomaar. Ze gebeuren om je aandacht te trekken, om je een bepaalde ervaring te laten ervaren, of een bepaalde weg in te laten slaan die je helpt om dichter bij je innerlijke bron, de Bronenergie te komen.
Soms zijn de toevalligheden heel moeilijk te herkennen, bijvoorbeeld een boek die open valt op een bepaalde bladzijde of een zin die iemand tegen jou zegt. Wil je verder komen dan is het noodzakelijk om op dit soort toevalligheden te letten. De Bronenergie roept je door middel van, onder andere, toeval. Het is aan jou om die te interpreteren.
Het perspectief is alles. Stel dat iemand met open armen op je afstormt. Dat beschouw je als een aanval als je denkt dat die persoon een vijand is, en als een omhelzing als hij of zij een vriend is. Een baby kan schoppen en schreeuwen als zijn moeder zijn gezicht boent, maar vanuit het perspectief van de moeder is het een liefhebbende daad om het vuil weg te vegen. Op dezelfde manier komen de meeste voorvallen die jij ongelukken of zelfs een straf van God noemt, in werkelijkheid voort uit medeleven.
Als het Bewustzijn, de Bronenergie, toevalligheden op je pad brengt hoe kun je ze dan herkennen?
Door op de eerste plaats ertoe bereid zijn om ze te willen zien. Ze duiken in vele vormen op: een passage in een boek, een persoon die je ontmoet, plannen lopen mis en dat blijkt een geluk bij ongeluk te zijn. Nipte ontsnappingen en voorgevoelens die uitkomen. Vraag je af waarom gebeurd dit met mij? En niet Waarom is het gebeurd? Stel de vraag uit nieuwsgierigheid. Je ego kan zeggen dat wat gebeurd is, is niet goed. Toch is elk voorval als nuttig bedoeld. Als je bereid bent om toeval te ervaren als iets wat afkomstig is van de Bronenergie, dan beginnen ze een spirituele betekenis te krijgen.
Elk voor jou bedoelde toeval is aangepast
aan jouw bewustzijnsniveau ...
aan jouw bewustzijnsniveau ...
Is alles voorbeschikt of is alles toeval? Ik moest denken aan een stukje uit een gedicht van iemand met de intrigerende naam Piet Paaltjens, een dichter die in de 19e eeuw onder meer de volgende regels schreef:
Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart
Gezeten in een sneltrein, die den trein,
Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
De kennismaking kon niet korter zijn.
En toch, zij duurde lang genoeg, om mij
Het eindloos levenspad met fletsen lach
Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij
Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.
Waarom ook hebt gij van dat blonde haar,
Daar de engelen aan te kennen zijn? En dan,
Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?
Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan?
En waarom mij dan zo voorbijgesneld,
En niet als de weerlicht 't rijtuig opgerukt,
En om mijn hals uw armen vastgekneld,
En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?
Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door een trein?
Piet Paaltjens
(Francois Haverschmidt)
Er zijn gebeurtenissen waarvan je denkt: dit kan geen toeval zijn. Iemand liep eens door een dorpje in de binnenlanden van Afrika, en die zag daar zijn oude auto staan, compleet met de nummerplaten en de stickers van de Efteling er nog op. Wie de ware ontmoet, te midden van 7 miljard andere aardbewoners, meent dat dit geen toeval kan zijn: er is een klik en die kan bepalend zijn voor de rest van een leven. Was ik twintig seconden later langs die etalage gelopen, dat had ik nooit de blik van die ander in de spiegelruit gezien. Twintig seconden, die het verloop van een heel leven of het wel of niet plaatsvinden van een ramp kunnen bepalen.
Er is een theorie, dat elke situatie, elke persoon die je je maar kunt voorstellen qua uiterlijk of gedrag, ergens bestaat, hier op aarde of in het heelal. De ideale partner bestaat dus, de ideale omstandigheid is er ook, het is alleen zaak die te vinden, en gelukkig helpt daar dan het toeval soms een handje bij. Aan de andere kant moet het vrij wanhopig zijn te weten dat een gewenste persoon of situatie wel bestaat, maar desondanks onbereikbaar is, ook weer door dat toeval. We zitten allemaal in een sneltrein, het leven vliegt voorbij, het is dus zaak je ogen heel goed open te houden voor wat over het andere spoor passeert. Want voor je het weet, heb je hem gemist, en dan duurt het wachten lang.
Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart
Gezeten in een sneltrein, die den trein,
Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
De kennismaking kon niet korter zijn.
En toch, zij duurde lang genoeg, om mij
Het eindloos levenspad met fletsen lach
Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij
Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.
Waarom ook hebt gij van dat blonde haar,
Daar de engelen aan te kennen zijn? En dan,
Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?
Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan?
En waarom mij dan zo voorbijgesneld,
En niet als de weerlicht 't rijtuig opgerukt,
En om mijn hals uw armen vastgekneld,
En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?
Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door een trein?
Piet Paaltjens
(Francois Haverschmidt)
Er zijn gebeurtenissen waarvan je denkt: dit kan geen toeval zijn. Iemand liep eens door een dorpje in de binnenlanden van Afrika, en die zag daar zijn oude auto staan, compleet met de nummerplaten en de stickers van de Efteling er nog op. Wie de ware ontmoet, te midden van 7 miljard andere aardbewoners, meent dat dit geen toeval kan zijn: er is een klik en die kan bepalend zijn voor de rest van een leven. Was ik twintig seconden later langs die etalage gelopen, dat had ik nooit de blik van die ander in de spiegelruit gezien. Twintig seconden, die het verloop van een heel leven of het wel of niet plaatsvinden van een ramp kunnen bepalen.
Er is een theorie, dat elke situatie, elke persoon die je je maar kunt voorstellen qua uiterlijk of gedrag, ergens bestaat, hier op aarde of in het heelal. De ideale partner bestaat dus, de ideale omstandigheid is er ook, het is alleen zaak die te vinden, en gelukkig helpt daar dan het toeval soms een handje bij. Aan de andere kant moet het vrij wanhopig zijn te weten dat een gewenste persoon of situatie wel bestaat, maar desondanks onbereikbaar is, ook weer door dat toeval. We zitten allemaal in een sneltrein, het leven vliegt voorbij, het is dus zaak je ogen heel goed open te houden voor wat over het andere spoor passeert. Want voor je het weet, heb je hem gemist, en dan duurt het wachten lang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een reactie achter