maandag 17 september 2012

Hardlopen bij het leven


Een goedemiddag, dit is uw verslaggever Gerritsen met een rechtstreekse reportage vanuit het stadion van Het Droevige Hart, waar binnen enkele ogenblikken het startschot zal worden gegeven voor de nationale kampioenschappen 'Hardlopen-bij-het-leven'.
Ik geef u nog even de deelnemers:

In baan 1: mijn twijfel
In baan 2: mijn eerzucht
In baan 3: mijn geluk
In baan 4: mijn luiheid
In baan 5: mijn afhankelijkheid
In baan 6: mijn onverschilligheid
In baan 7: mijn doodsangst

De tribunes zijn overvol. Er hangt een geladen sfeer in het stadion. En begrijpelijk. Er staat veel op het spel. Alle deelnemers zij ongeveer van gelijke kracht. Mij geluk en mijn doodsangst zijn op papier favoriet voor de eindzege, maar mijn twijfel en mijn luiheid kunnen in een beslissend stadium vaak de sterksten blijken, terwijl mijn eerzucht en vooral mijn onverschilligheid voor een verrassing kunnen zorgen.

Het wordt nu doodstil in het stadion. 'Op uw plaatsen' ... en dat is jammer: een valse start. Mijn eerzucht is net iets te vroeg weg. Begrijpelijke zenuwen, zullen we maar zeggen. Er wordt opnieuw gestart. En dit keer zijn de koplopers goed weg.

Het gaat meteen al hard, het gaat zeker hard. Eens even kijken. Dat is niet zo makkelijk te zien van hieruit, maar ... Ja! het is duidelijk: mijn geluk neemt de leiding. Op de voet gevolgd door mijn doodsangst. Vlak daarachter mijn twijfel en mijn onverschilligheid. Mijn afhankelijkheid valt iets terug en voert nu op het tweede plan een verbitterde strijd met mijn luiheid. In baan 2 komt mijn eerzucht opzetten. Gaat mijn afhankelijkheid voorbij, passeert mijn luiheid en probeert met een tussensprint voorbij mijn twijfel te komen. Maar mijn twijfel, zoals altijd in uitmuntende conditie, slaat de aanval in eerste instantie af. 'Wat een sfeer, wat een spanning, wat een inzet! Dit is sport op z'n best! Op kop nog steeds mijn geluk. Maar mijn doodsangst - de enige zwarte deelnemer- komt nu wel heel dichtbij. In derde positie blijft mijn onverschilligheid hardnekkig volgen. Mijn geluk vecht nu op een lijn met mijn doodsangst. Het zal een kwestie van centimeters worden als dat zo doorgaat.

Het gaat hard. Het gaat ontzettend hard.
Zou mijn geluk het houden?

Nee, dames en heren, hij houdt het niet. Het lijkt of het moordend tempo hem toch te veel geworden is.

Heeft mijn geluk zijn eigen krachten toch overschat? We zullen het dadelijk weten. Nog 300 meter.

Mijn doodsangst heeft de leiding overgenomen.

Het publiek gaat waanzinnig tekeer.

Dat is ook begrijpelijk.

Hun grote favoriet, mijn geluk mag niet verliezen.

MIJN GELUK! MIJN GELUK! MIJN GELUK!

Een hartverwarmend meeleven. Dat moet helpen!
Dat moet kracht geven!

Mijn doodsangst heeft nog steeds de leiding. Misschien dat het beeld in de huiskamer iets vertekent, maar de voorsprong is zeker een paar meter. Mijn geluk lijkt aangeslagen en wordt in tweede positie nu zelfs bedreigd door mijn twijfel. De andere deelnemers zijn ver teruggevallen en hebben niet kunnen volgen. Ook mijn onverschilligheid moet afhaken.

De grote vraag op het moment is of mijn geluk nog genoeg reserves heeft om terug te komen. En hoe sterk in deze eindfase van de strijd mijn doodsangst zal blijken te zijn.

Nog honderd meter te gaan. Er kan nog van alles gebeuren.

EN DIT IS ONGELOFELIJK!

Met een kracht, die niemand meer voor mogelijk had gehouden, komt mijn geluk in de laatste bocht -helemaal buitenom- naar voren.

Heeft mijn twijfel definitief afgeschud
en bedreigt mijn doodsangst.
Zou hij het halen?
Zou hij het toch halen?

Het is een gevecht op leven en dood. Beide lopers praktisch naast elkaar op het laatste rechte stuk.

Mijn geluk is nog steeds iets achter mijn doodsangst.

Mijn geluk gelijk aan mijn doodsangst.

Mijn geluk gaat als eerste over de finish.

Een wereldrecord!

Mijn geluk is het snelst!
Mijn geluk is het snelst!
Mijn geluk is het snelst ... voorbij ...