dinsdag 4 februari 2014

Un cuento ~ een verhaal: een foto

 photo a52327bf-eb5f-427f-8167-2434f3480cc7_zpsa42b2605.jpg

Een bescheiden klingeltje kondigde haar bezoek aan toen ze de winkel betrad.
Ze had nog lang getwijfeld of ze wel naar binnen zou gaan,
en het meest vreemde was dat ze deze winkel nog niet eerder had opgemerkt.

Het fraaie winkelraam met de ditjes en de datjes die uitgestald lagen,
en de deurmat met het vriendelijke welkom erop
waren haar inziens nooit eerder daar geweest.
Ze zou het vast eens moeten navragen.

Toen ze binnenstond viel haar meteen één ding op.
De rozige zonnestralen tekenden figuren op de witte gestucte muren.
Ze leken schakeringen te vormen van lila naar paars,
maar als ze even met haar hoofd draaide zag ze oker en gele tinten.
Vreemd ook dit weer, dacht ze terwijl ze het enige winkelmeubel bekeek.
Deze kast leek wel uit een boomstam gehouwen,
puur, ruw en bruut hout maar de legplanken waren afgezoomd met kanten linten.

Het rook er vaag naar lavendel en geschrobde vloeren,
de geur van zeep vermengde zich met alle anderen.
Iets in dit beeld klopte niet helemaal.
Ze kon er niet meteen de vinger opleggen,
en terwijl ze stond te luisteren hoorde ze een vaag knisperen.
Hallo? riep ze wat harder dan ze bedoelde,
maar er bewoog niets meer.

Misschien moest ze maar de deur weer eens open en dicht doen,
de mogelijke eigenaar had haar vast niet gehoord.
Maar toen ze naar de oude glimmende deurknop reikte,
was het alsof een hand haar tegenhield.
Met een ruk keek ze om maar er was niemand die achter haar stond.

Wel stond er achter de toonbank, vanwaar kwam die eigenlijk?
een oud dametje met een pince-nez op en haar haren
waren in een ouderwets knotje samengebonden,
hoog in haar nek.
De schort met ruches kwam haar vagelijk bekend voor.

Oh hallo: stamelde ze, ik had u niet horen komen.
Als antwoord kreeg ze slechts een vage glimlach.
ik heuh ben geinteresseerd in:
maar het oude dametje veegde met een handgebaar de glimlach van haar gezicht,
een losgekomen lokje haar naar achteren en keek haar vernietigend aan.

Ze raapte al haar moed te samen en zei:
ik had graag die oude foto die op dat boek ligt eens bekeken,
ik meen er iemand op te herkennen.
Ze liggen in de etalage!

Het oudje raspte met hese stem:
die kan u enkel krijgen met het boek, ze horen samen!
Zij keek even beduusd en zei: dan neem ik ze wel samen in mijn hand,
als het dat is wat u bedoelt.
En, ging ze verder:
ik begrijp dat de dingen samen horen,
want ik schrijf zelf wel eens een stukje poëzie
of een verhaal, en daar gaat ook altijd alles samen.

Het mensje snoof eens en knikte maar wat, onderwijl het gevraagde nemend.
De oude vrouw legde beide uiterst voorzichtig voor haar neer op de toonbank.
Toen ze wou bedanken, was het oude besje verdwenen,
en liet ze slechts een rozengeur achter.
Weer een waarneming dacht ze en waar is ze nu plots naar toe?

Tot ze besloot die oude foto nog eens ter hand te nemen
om hem beter te bekijken was alles verdwenen.
Op de toonbank lag slechts een wit onbeschreven blad.
Stilaan begon ze nu toch te twijfelen aan haar geestelijke vermogens,
maar toen ze het papier aanraakte verscheen de volgende tekst:

" In het hart van elke vertelling houdt de auteur zijn lezer in de ban,
ook jij kan dat, verbreek nooit de band;
tussen dat hart, dat van uzelf en uw geliefden;
en uw woord zal meegedragen worden."

Zij draaide zich om en verliet de winkel,
het belletje groette haar na en toen ze buiten stond en nog even omkeek,
was er slechts een witte muur te zien.
Het papier in haar hand loste op in de morgendauw.

Geen winkel, geen foto, geen boek meer,
maar haar hart was gevuld met nieuwe woorden
die ze verder vertellen kon.
Zij had er niet eens voor betaald.

Men heeft haar nooit meer terug gezien noch het winkelpand.
Maar in elke boekshop vindt u haar vast ergens staan kijken,
naar nieuwe en oude in leer gebonden boeken die met kleurige ruggen,
naast elkaar staan en u hun woorden toefluisteren.

© Kay - mysterieuze vertelling.

Cintas de Amor de Kay