Liefde

Vraag me soms weleens af wie ik nou eigenlijk ben

en wat ik verwacht in het leven, en dan ineens besef ik,

dat ik na alle ellende en pijn toch niet op moet geven.

Want ergens is er ook voor mij een soort van paradijs,

en ben ik nu gewoon nog steeds op een pittige doorreis.

De tijd zal ook mij een keer geven
wat velen al koesteren en mogen ervaren,

dat gevoel wat ik nu niet heb en ook niet had
in mijn tiener en kinderjaren.

Liefde, wat klinkt dat ontzettend mooi maar ik ken het niet,

mijn leven ging gepaard met veel pijn, ellende en verdriet.

Toch is er liefde in mijn leven wat zo puur en echt is,

de geboorte van mijn kinderen ... mijn mooiste gebeurtenis.

Deze liefde is zo intens en rein,

een gevoel van warmte en eenheid, die wij samen zijn.

Toch verlang ik meer,

een eindeloze liefde voor mezelf deze keer.

Vraag ik dan teveel in dit leven?

zal mij dat dan niet worden gegeven?

Nee, er zal er eentje komen op een dag,

hij degene met die uitstraling en de kracht waar ik op wacht.

Maar op momenten als vanavond ben ik bang en eenzaam,

en dat gevoel, geloof me is niet echt aangenaam.

Toch sta ik elke dag op met een lach
en blijf ik positief in het leven staan,

omdat ik weet dat ik een bepaalde weg heb te gaan.

Mijn leven loopt niet voor niets zo,
het heeft zijn redenen en zo zal het gaan,

ook al is het niet altijd even leuk,
en zelfs pijnlijk om er zo voor te staan.

De test voor mezelf heeft zichzelf aangekondigd

en ik ren een keer niet weg,

ik ga mijn hart achterna, ook al weet ik wat iedereen hier zegt.

We zullen wel zien of dat paradijs zich nu meld voor mij,

of dat het misschien weer zal worden een donkere bladzij.

Nee, mijn besluit staat deze keer vast
en ik zet eens een keer door,

Ja ... voor de liefde ... daar doe ik het voor!