Verwerking

Er prikken tranen achter mijn ogen,
alleen de tranen willen nog niet stromen.
Ik voel steeds een knagend verdriet,
alleen waar het vandaan komt weet ik nog niet.

Zitten er diep in mij nog dingen dwars,
wat ik nog niet weten mag.
Of wil ik het niet meer weten,
en ben ik het daarom vergeten.

Zijn er stukken uit mijn verleden
die mij zoveel pijn hebben gedaan,
en ik niet weet hoe ik hiermee om moet gaan.
Zijn er nog blokkades waar ik niet doorheen kan prikken,
ben ik soms bang dat ik hiervan ga schrikken.
Moet ik de confrontatie met het ongewisse aangaan,
en aan mijzelf werken voor een beter bestaan.

Zal ik nu de sprong in het diepe durven wagen,
en ook hulp bij anderen gaan vragen.
Er worden mij via meditaties processen aangereikt,
ik ga steeds een stukje verder terug in de tijd.

Bij sommige jaren voel ik verdriet, pijn en gemis,
ik weet alleen nog niet waarom dat allemaal is.
Elke leeftijd waar ik last van heb gehad ga ik naar terug,
en beleef alles intens maar wel in vogelvlucht.
Ik wil zo’n jaar nog een keer beleven,
zodat ik het een plekje kan gaan geven.

Ik houd mijzelf op elke leeftijd nog even stevig vast.
en geef mijzelf een knuffel want dat mag.
Ik zeg tegen mijzelf kijk wat ik nu allemaal heb bereikt,
wees trots op jezelf je hoeft nu niet meer terug naar die tijd.

Ik vergeef iedereen die mij pijn hebben gedaan,
en niet door hadden wat ze mij hebben aangedaan.
Ook vergeef ik het mijzelf dat ik het heb laten gebeuren,
en hier zolang over heb zitten treuren.

Ik zit nu midden in het verwerkingsproces,
en weet dit is een deel van mijn levensles.
Als ik klaar ben en ik deze dingen heb verwerkt,
begin ik aan een nieuw stuk levenswerk.