Mijn moeder
Het leven zal nooit meer zijn als tevoren.
Ik sta stil, denk na, en voel me zo verdrietig en verloren.
Het was weer zaterdag, en ik ging snel op weg,
ik loop de bloemenwinkel in, en zeg;
Die mooie gele daar, pak die maar in, ze zijn voor haar.
De eigenaar kijkt me aan en vraagt: "Moet er een kaartje bij”?
Gedachtenloos antwoord ik: "Nee hoor, ze zijn van mij."
Wetend, de kleur geel is de zon en warmte, en zij had die warmte zo nodig!
En opeens realiseer ik me, wat dom, Ze zijn nu toch overbodig!
Inwendig huilend, kocht ik ze toch, zette ze op tafel neer.
Maar iets in me schreeuwde; waarom, zij ziet ze toch niet meer!
Opeens begreep ik, wat is geweest, daar mag je niet bij stil blijven staan!
Het leven accepteren, is te leren, en daarop komt het aan!
Ik hoor weer haar stem, die altijd tot me zei;
Kind, er is een tijd van komen, en ook een tijd van gaan.
Maar ook het verlaten leren aanvaarden!
Ik begreep het, en die bloemen,
zullen iedere week weer, voor haar, op tafel staan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een reactie achter