Heb je het wel eens beluisterd dat een hart werd verscheurd
daar, waar zoveel onbeschrijflijks en verdrietigs was gebeurd?
Werd het je misschien ook duidelijk hoe beperkt je eigenlijk was,
toen de wond die zoveel pijn bracht
door jouw woorden niet genas?
Heb je wel eens ervaren, dat je zinnen hebt gezegd
met de allermooiste woorden daar hartelijk neergelegd,
dat je troostrijke gedachten welgemeend naar voren bracht
en de ander toch vergeefs nog op het wonder heeft gewacht?
Heb je toen ook begrepen, dat je beter stil kunt zijn
en gewoon probeert te voelen hoeveel angst er is en pijn?
Als je dan de storm hoort gieren over 'n woeste levenszee,
sla je arm maar om die ander, zeg eens niets en huil slechts mee.
Frits Deubel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een reactie achter