woensdag 8 januari 2014

Einzelganger

 photo 414_zps535b1450.jpg


Een einzelganger is iemand die niet verlegen is maar bij voorkeur zijn eigen gang gaat en weinig contact nodig heeft omdat hij/zij zichzelf goed kan vermaken. Kwaliteit gaat in contacten boven kwantiteit. Een einzelganger tolereert geen regelneef die hem/haar op sleeptouw neemt.

Ook ik ben een einzelganger. Voor mij betekent dat leven in een wereld waar ik om wat voor reden niet echt in lijk te passen. Geen aansluiting kunnen vinden, maar me ook niet echt willen aansluiten. Nooit eenzaam als ik alleen ben, maar me eenzaam voelen wanneer ik in een groep ben waar anderen hecht met elkaar om gaan.

Ik wil mijn eigen gang gaan, maar de wereld lijkt dat meestal maar raar te vinden. Ik wilde dat de wereld mij accepteert zoals ik ben, maar de wereld accepteert geen einzelgangers. Deze wereld is gericht op sociaal zijn, gericht op de gemeenschap zijn, en als je niet mee doet kijken ze je vreemd aan. Het is een extraverte wereld, waar introversie negatief beoordeeld wordt.
En ik ben een introvert ...

Alleen, zo voel ik me altijd.
niet begrepen door de wereld om me heen.
Als ik alles los kon laten
zou het gevoel van het verliezen
niet meer beduidend zijn.

Er zijn momenten waarop emotie alles overneemt,
controle is dan slecht een woord
die geen betekenis meer heeft.
De koude rillingen lopen dan over mijn ruggengraat.
Het besef slaat toe als een mokerslag, wat nu?

Nu je ziet dat in een wereld vol zielsverwanten
juist jij de einzelganger moet zijn.
Het besef ebt weg
maar blijft altijd present op de achtergrond,
het jaagt je altijd na.
Het is onlosmakelijk aan mij verbonden
net als mijn schaduw.

Er zijn tijden waarop alles goed gaat
maar net als een eeuwen oude vloek
ben ik gedoemd altijd op dezelfde plek te eindigen.
Ik kijk terug en weet dat ik hier al een keer ben geweest.
De plek veranderd nooit want hij is gevuld
met eenzaamheid en teleurstellingen.

Maar nu dat ik weer terug ben in het land van duister
begrijp ik dat het onbegonnen werk is,
ontsnappen is nutteloos.
Ermee leven maakt het draaglijker,
gewoon het accepteren van de situatie.

Want wie hoop koestert
heeft een hoop te verliezen.
En er is niks zo pijnlijk
als het blijven herhalen van je fouten.