donderdag 30 januari 2014

Excursie in de liefde

 photo LovAcircpound-1_zpscb2618d2.gif

Zeggen 'ik hou van je'
is veel meer dan een gemoedsuiting
in de trant van 'ik heb kiespijn'.
Het is onderdeel van een systeem
van beloften en verwachtingen.
Wie zijn liefde verklaart,
verklaart dat hij zijn gevoel
als betrouwbaar beschouwt.

Een perfecte liefde met
perfect op elkaar afgestemde
verwachtingen
is dan wel betrouwbaar,
maar niet erg prikkelend.
Ze schakelt precies die
onwaarschijnlijkheid uit
die de bekoring uitmaakt.
Het romantische idee van liefde
als eenheid van gevoel,
seksuele begeerte en deugd
is daarom altijd teveel gevraagd.

En als het moment komt
waarop de begeerte slijt,
is dat dan enkel een zaak van
berekenbare verwachtingsverwachtingen?
Of is het omdat onze hersenen
verveling vrezen?
Juist om die reden,
zo schijnt het,
houden ze van de liefde.

Is liefde dan niet de heel
normale onwaarschijnlijkheid
in het geluk van de ander
je eigen geluk te vinden?
Is liefde uiteindelijk niet meer dan
zelfuitbeelding via de blik van de ander?

Als dat klopt, dan weerspiegelt liefde voor ons,
bij alle vermeende onbaatzuchtigheid,
toch altijd het meest opwindende
beeld dat we kennen:

Onszelf.