vrijdag 31 januari 2014

Uit verveling

 photo uit_verveling_zpsac434074.jpeg

Ze besluipt je op matte feestjes, verplichte etentjes-met-partners-van-kennissen of gewoon op zo’n dag dat je nergens voldoende energie voor hebt behalve om voor de televisie of computer te hangen. De verveling is wel een 'ongeluk bij een geluk' genoemd en Awee Prins kan erover meepraten.

"Prins vraagt zich af hoe het toch komt dat wij ons zo vervelen. Intussen hebben we het nog nooit zo druk gehad. Of proberen we met onze rusteloze bedrijvigheid de diepe verveling voortdurend te verdrijven?

In zijn boek 'Uit Verveling' stelt hij dat de verveling de onderdrukte grondstemming is van deze tijd, waarin ons weliswaar alles ter beschikking staat, maar eigenlijk niets ons nog werkelijk raakt.

Natuurlijk kun je beter zelf Het programma in alle rust bekijken, maar er worden wat tipjes van de sluier opgelicht. Daarom hier een paar (uit hun context gehaalde) opmerkingen.

Er heerst een vaag onbestemd gevoel.
Is dit nu het leven zoals we het kunnen leven.

Het zou allemaal wel wat intenser en kleurrijker kunnen.
Veel mensen overstemmen dit gevoel,
door hard te werken en veel nieuwe dingen te kopen.

Hoe beter het met mensen gaat,
hoe meer afleiding ze nodig hebben om zich niet te vervelen.

Mensen zitten met een Cuba Libre aan de Costa del Sol,
maar als er een krekel krinkelt hopen ze dat het hun mobiel is.

We zijn holle mensen, volgepropte mensen. We leunen tegen elkaar aan met onze hoofden vol met stro. De wereld eindigt niet met een apocalyptisch vuur, maar in het eindeloze gebabbel van die holle mens, gevuld met stro. Geldt dat niet ook voor al die talkshows. Het mag niet meer dan 5 of 10 minuten duren. Hup, volgende item. Het is die tomeloze verstrooiing.

We zijn geen volwassenen.
We zijn kinderen, die verwend willen worden
en die de brug naar de wereld niet meer kunnen slaan.

Er is een permanente zucht naar het interessante,
naar het nieuwste van het nieuwste,
maar waar is het geluk dat daarbij zou horen.
Ik zie het niet.

We vervelen ons omdat de wereld ons ontglipt.
Het antwoord daarop is nog harder werken.
Met al dat harde werken ontwijken we
de verveling van de vrije tijd.

Verveling ontstaat uit het gevoel dat je je leven niet ter hand neemt. Dat je je laat leven. Uit een gebrek aan concentratie en die zucht naar het interessante. Het werkelijke Zijn te midden van de Zijnen dooft uit.

Onthaasting is de modus van de versnelling.
Dat zorgt er alleen maar voor
dat je nog harder kunt werken, nog beter presteert.

In het westen is het ons gelukt om een ontwikkeling van consumptie teweeg te brengen. Maar we leven niet meer in een bezield verband.

Je moet de impasse van de diepe verveling toelaten. In die impasse ontstaat de mogelijkheid van de verstilling. Je wordt alert op dingen, die het oor nimmer vernam. Je merkt dat er iets anders aan de hand is dan het je versnelt verplaatsen van A naar B.

Krijg oog en oor voor de alledaagsheid.
Als we dat weer leren, is er een leven vóór de dood mogelijk.

De deur van het geluk gaat naar binnen open.
Maar we zijn maar aan het drukken.
Geluk is een toegift.
Als je geduldig en geconcentreerd leeft,
dan zal geluk je toevallen.

Geduld is Alles.

Er zijn twee kanten aan verveling:

Een negatieve
die de impasse is.

En een positieve:
De verstilling.

Heidegger