Men wilde haar veilen, de oude viool,
en als je haar zag, was 't beslist geen idool,
beschadigt en stoffig, niets waard zo te zien.
Wie bood er tien euro of twintig misschien?
Totdat er een man op het podium stond,
een hemels muziekstuk de toehoorders vond,
de hand van de Meester een wonder liet zien.
Wie biedt er tweeduizend, drieduizend misschien?
Zo is het met ons ook, genadeproduct,
als mens onvolkomen, niet altijd gelukt.
Maar pas als de Meester ons zachtjes bestrijkt,
de ziel door haar schoonheid veel edeler blijkt!
Frits Deubel
knap geschreven!
BeantwoordenVerwijderenHeb de mens, laat staan mijzelf, nooit gezien als een genadeprodukt.
BeantwoordenVerwijderendeze woorden klinken als muziek
BeantwoordenVerwijderenwant een viool bespelen is kunst op zich
maar of ik genade verzoek weet ik niet
want tenslotte heb ik mezelf niet gemaaakt.
Dus soms klinkt er een valse noot net als bij elk instrument door mensenhanden gemaakt. ♥
en daar lag zij
BeantwoordenVerwijderensolitair bedolven
onder de parasangen
van een partituur
en het applaus van rozen...
Jawel, de tekst is van mij.
VerwijderenIk heb er echter op mijn Blog
een cello van gemaakt.
Deze dame spreekt
qua vorm en verschijning
nog meer tot de verbeelding...
Tous les matins du monde.
mvg
Uvi