zondag 9 september 2012

Het borduurwerk


Corrie ten Boom is een verzetsheld uit de Tweede Wereldoorlog. Deze horlogemaakster uit Haarlem overleefde het concentratiekamp Ravensbruck en keerde op 53-jarige leeftijd naar Nederland terug, kort voor de bevrijding. Zij en haar familie riskeerden tijdens de oorlog hun leven om Joden en verzetsmensen uit handen van de Duitsers te houden. Maar door verraad werden ze zelf gearresteerd en naar concentratiekampen gestuurd. Alleen Corrie kwam daaruit levend terug, maar zij was niet verbitterd. Zij reisde ruim dertig jaar lang de wereld over om een boodschap van vergeving en hoop te brengen. Er is geen put zo diep, of Gods liefde is nog dieper, zei ze. Zijn trouw hield haar op de been.

Als ze de wereld over reisde om de mensen over de liefde van God te vertellen droeg ze altijd een borduurwerkje bij zich. Niet dat ze tijdens het reizen aan het borduren was, nee, het borduurwerkje was al lang af. Het was zelfs al een beetje versleten. Zij gebruikte dit borduurwerkje als voorbeeld van ons leven. Ze zei dan tegen de mensen: 'Kijk, zien jullie dit borduurwerkje?' En dan liet ze de onderkant van het borduurwerkje zien. De mensen keken dan vol aandacht.

Nu weet ik niet of je wel eens naar de onderkant van een borduurwerkje hebt gekeken, maar dat ziet er niet zo mooi uit. Er zitten allerlei lelijke knopen aan de onderkant en de draden lopen soms kriskras door elkaar. Daarom kun je niet goed zien wat het is
. De mensen keken er dan naar en dan zei ze:

"Dit borduurwerkje is net als jullie leven. Jullie kijken nu tegen de onderkant aan en begrijpen die vreemde draden en knopen niet. Die vreemde, lelijke draden en knopen zijn de moeilijkheden die jullie in dit leven tegenkomen: ziekte, dood, ongeluk, mislukking, angst, verdriet, noem het maar op. Jullie begrijpen de betekenis van al die moeilijkheden niet, maar dat kán ook niet omdat jullie tegen de onderkant van jullie leven aankijken."

En dan draaide ze het borduurwerkje om en daar stond een prachtige kroon afgebeeld. "Kijk", zei ze dan met stralende ogen, 'dat is de bovenkant van jullie leven. En al die moeilijke draden en knopen op de achterkant zijn nodig om deze mooie kroon te vormen. Zij houden die mooie kroon eigenlijk bijeen. En God kijkt tegen de bovenkant van jullie leven aan en kent de betekenis van jullie leven als geen ander. Zolang we mens zijn, zien wij alleen de onderkant en begrijpen we er soms helemaal niets van. Maar als wij sterven en we bij God zullen zijn, zullen we de bovenkant te zien krijgen en precies begrijpen waarom we al die moeilijkheden moesten tegenkomen op onze weg. En God? Hij heeft jullie allemaal even lief omdat jullie Zijn kinderen zijn. Hij kijkt er niet naar wat jullie dóen, maar wie jullie zijn: Zijn kinderen!"