donderdag 29 november 2012

De libel


Duizend tranen kon ik huilen
van afscheid en verdriet
Omdat mijn oma dood zou gaan
want dat wilde ik echt niet.

Ergens wist ik dat het niet erg was
En dat het bij het leven hoort
Maar wat dood gaan nu betekende
Daarvoor had ik nog geen woord.

Tot ik een libel zag zitten
Bij het water in het riet
Zij vertelde mij van vroeger
Toen zij haar lichaam eens verliet.

Het paste niet meer en het was ziek
Ze mocht het achterlaten
Dat was niet leuk en deed verdriet
Dat had ik in de gaten.

Ze heeft haar lichaam afgestaan
Vliegt nu rond als engel
Doorzichtig als een zachte wind
Soms stormend als een bengel.

Ik stak mijn hand uit en ik voelde
Hoe de libel zachtjes kroop
Nu is ze samen met oma Engel
bij mij terwijl ik mijn leven loop.

Soms kan ik wel tranen huilen
Van afscheid en verdriet
Maar ergens diep van binnen weet ik
dat oma mij nooit echt verliet ...

Bron tekst