Er is een land ...

Er is een land, waarin 'k alleen moet wonen,
met niemand, niemand anders om me heen,
gevuld met kleine kleuren en verlangens,
die 'k soms kan delen, soms ben ik alleen.

Het is een land met koude en met warmte,
met harde regen en met zonneschijn,
het is er wisselend goed en groot volwassen,
en af en toe heel weerloos en heel klein.

Er is een land, waarin 'k alleen moet lopen,
in eigen tempo en in eigen tred,
soms loop ik snel, veerkrachtig en gelukkig,
soms weet ik niet waar 'k m'n voeten zet.

Het is een land van liefde en erbarmen,
met harde handen en een zachte zoen,
met aarzelen, stilstaan en ontdekken,
en dikwijls niet te weten - hoe - te doen ...

Er is een land, waarin 'k alleen moet reizen,
met eigen richting, inzicht en met moed,
omarmd door duisternis en heldere lichten,
en 't leren omgaan met het kwaad en met het goed.

Het is een land van denken en van delen,
van moeizaam zoeken naar een helder evenwicht,
soms zijn de wegen open en bereikbaar,
en even vaak is alles ver en eindeloos dicht.

Er is een land, waarin 'k mezelf moet vinden,
waarin 't geluk leeft naast de tegenslag,
de blijdschap en de liefde en 't begrijpen,
naast natte tranen en een lieve lach.

Het is een land van hopen en vertrouwen,
van stille opbouw, woorden en geluid,
het is m'n ziel, de bron van alle leven,
de ware mens onder m'n warme huid ...

Margreet van Hoorn