Nelson Mandela

18 juli 1918 - 5 december 2013

In memoriam

Mijn vader

29-01-1930 18-03-2005


Kun je mij nog vinden
Nu je niet meer op aarde bent?

Kun je mijn warmte nog voelen

Zoals je dat vroeger was gewend?

Kun je mij nog horen

Zo hoog boven in de lucht?

Vroeger hoorde je me van ver

Al liet ik maar een zachte zucht.

Kun je me nu nog wel zien?

Ben je trots op hoe ik leef?

Zie je me nog wel eens huilen?

En voel je hoeveel ik nog om je geef?

Ik voel jou nog iedere dag

Ik denk aan je, iedere nacht.

Het moment waarop we weer samen zullen zijn

Dat is het moment waarop ik nu wacht.

Voor mijn geliefde broer

Jouw leven werd abrupt beeindigd. Vandaag was je 48 jaar geworden. Het onderstaande gedicht is voor jou.

 

 

 

HRK 26-08-1964 / 02-11-2001

9-11

Torens storten neer,

de wereld ligt in duigen,

geen houvast meer.

Maar rotsvast en heel

het fundament

dat tot nieuw hand’len zet.

Ria Ammeraal

In Memoriam

Ter nagedachtenis

aan mijn geliefde vader

en geliefde broer ...



Niemand die het weten kan

hoeveel ik van jullie hou.

Niemand die mij troosten kan

in mijn verdriet.

Niemand die begrijpen zal

hoe vreselijk ik jullie mis.

Niemand die beseffen zal

hoe erg die pijn wel is.

Ik huilde bittere tranen

29-01-1930 18-03-2005

Voor mijn lieve vader, veilig in God's armen.

Ik huilde bittere tranen

toen je was heengegaan,

je leed heel vaak in stilte

maar bent steeds doorgegaan.

Je droeg je lijden moedig,

je geest raakte nooit moe,

je bleef maar aan het vechten

tot het bittere einde toe.

God zag jou in je lijden,

en dacht: Ik sta hem bij,

Hij nam je in zijn armen en zei: Kom maar bij Mij.

Dus toen ik je zag slapen zo vredig en vrij van pijn,

mocht ik niet meer verlangen

dat je lijdend bij ons zou zijn.

De dood kan niet omgaan met geluk

Ze hadden sneeuw- en skipret gekend. Gelachen en gebuiteld

in het zonnetje, vrij en achteloos zoals kinderen van twaalf zijn.

Het klasgevoel was nog verhevigd. Gelukkige kinderen op weg

naar huis. De dood kan niet omgaan met geluk.

In het Zwitserse drama werden we op slag weer een land.

Iedereen verbonden met slachtoffers en nabestaanden,

met getraumatiseerde gewonden en overlevenden.

Zoals Ingrid Lieten zei: 'Er zijn geen ministers

en geen parlementsleden meer, we zijn alleen nog vaders

en moeders, broers en zussen.'

Om Jacques Brel te parafraseren:

'Een kind zien sterven, kan ik niet.'

Ik hoorde hoe moeilijk geharde hulpverleners het hadden

in de dodelijke chaos.

Een zei: 'Er heerste volledige stilte in de bus,

de kinderen huilden zelfs niet meer.'

We staan er niet vaak bij stil, maar artsen en hulpverleners

komen ook gebroken uit dit soort verschrikkingen.

Eindeloos ondraaglijker is de pijn van ouders.

Alleen al de knagende, en later razende onzekerheid

over het lot van hun kind. De brandende machteloosheid van

het niet weten. Daar zijn inderdaad geen woorden voor.

Op deze zwarte woensdag was niets nog belangrijk.

Dromen en ambities opgeborgen in 22 lijkkistjes.

Liever zou je er even niet willen zijn.

Niet meer weten en spreken.

Hugo Camps in De Morgen - De gedachte

Antonie Kamerling - Toen ik je zag

Antonie Kamerling
25-8-1966 ... 6-10-2010

Rust in vrede Antonie.

Hierbij het mooie lied waar hij hoog mee scoorde in de hitlijsten.

Voor mijn broer

02 - 11- 2001

Mijn geliefde broer is op 37 jarige leeftijd overleden. Zomaar op een dag werd je ons ontnomen. Hartstilstand ...onbegrijpelijk ... Ik mis je lieverd, je bent voor altijd in mijn hart.



HRK 26-08-1964 / 02-11-2001

Je bent nu zo ver weg
Ik zal je nooit meer kunnen zien
Kom toch terug in mijn dromen
Zodat ik je nog kan voelen misschien.

Gelukkig is je een lange weg bespaard
Een lange weg vol pijn en verdriet
Ik weet, voor jou is het beter zo
Maar het is zo oneerlijk, je verdiende het niet.

Je was altijd zo vrolijk
Je had zo veel zin in het leven
Waarom mocht je nou niet blijven?
Al was het nog maar voor even.

Wacht daarboven op me
Daarboven bij die ster
Als ik weet dat je daar bent
Lijkt de afstand niet zo ver.

Eens kom ik weer naar je toe
Dan zijn we weer voorgoed met zijn twee
Maar tot die tijd er is,
Draag ik al je herinneringen met me mee.

My boy, gezongen door Elvis Presley waar mijn broer tijdens zijn leven groot fan van was werd afgespeeld op zijn begrafenis, mede op verzoek van mijn vader.

If tears could build a stairway ...

If tears could build a stairway,
and memories were a lane,
I would walk right to Heaven,
to bring you home again.

No farewell's were spoken,
no time for goodbye,
you were gone before I knew it,
and only God knows why.

My heart still aches in sadness,
and secret tears will flow,
what meant to me to lose you,
no one will ever know.

But now I know you want me
to mourn for you no more,
to remember all the happy times,
life still has so much in store.

Since you'll never be forgotten,
I pledge to you today
a hollowed place within my heart
is where you'll always stay.

God knows why, with chilling touch,
Death gathers those we love so much.
And what now seems so strange and dim,
will all be clear when we meet Him.

I knew you for a moment ...

Letter from heaven

To my dearest family, some things I'd like to say …

but first of all, to let you know, that I arrived okay.

I'm writing this from heaven. Here I dwell with God above.

Here, there's no more tears of sadness; here is just eternal love.

Please do not be unhappy just because I'm out of sight.

Remember that I'm with you every morning, noon and night.

That day I had to leave you when my life on earth was through,

God picked me up and hugged me and He said, "I welcome you."

It's good to have you back again;
you were missed while you were gone.

As for your dearest family, they'll be here later on.

I need you here badly; you're part of my plan.

There's so much that we have to do, to help our mortal man."

God gave me a list of things, that he wished for me to do.

And foremost on the list, was to watch and care for you.

And when you lie in bed at night, the day's chores put to flight.

God and I are closest to you … in the middle of the night.

When you think of my life on earth, and all those loving years

because you are only human, they are bound to bring you tears.

But do not be afraid to cry; it does relieve the pain.

Remember there would be no flowers,
unless there was some rain.

I wish that I could tell you all that God has planned.

But if I were to tell you, you wouldn't understand.

But one thing is for certain, though my life on earth is over.

I'm closer to you now, than I ever was before.

There are many rocky roads ahead of you
and many hills to climb;

but together we can do it by taking one day at a time.

It was always my philosophy and I'd like it for you too …

that as you give unto the world, the world will give to you.

If you can help somebody who's in sorrow and pain,

then you can say to God at night … "My day was not in vain."

And now I am contented … that my life has been worthwhile,

knowing as I passed along the way, I made somebody smile.

So if you meet somebody who is sad and feeling low,

just lend a hand to pick him up, as on your way you go.

When you're walking down the street,
and you've got me on your mind;

I'm walking in your footsteps only half a step behind.

And when it's time for you to go
from that body to be free,

remember you're not going
you're coming here to me.

Als ik had mogen kiezen

Als ik had mogen kiezen

had ik jou als vader gekozen

uit de zovele die ik ken

en ik blijf trots dat ik er één van jou ben.

Verdriet, onmacht toen je die dag

van ons heen ging

en dat wij voortaan

zonder jou door alle seizoenen

moeten gaan.

Je leeft voort in onze herinnering

jou loslaten was niet te vermijden

maar je blijft bij ons ten alle tijden

tot over de grens der dood.

Want jij zult altijd in ons bestaan

Tot ziens pap je liefde, kracht, aandacht

was groot!

Herinnering ...

De zee kent mijn gedachten

neemt ze mee op de golven

ver weg achter de horizon.

Herinnering aan jou,

zolang geleden ben je heengegaan

maar ik zal het nooit vergeten.

Als de wind fluistert je naam

zie ik je in gedachten staan,

liefde tussen broer en zus zal nooit overgaan.

He only takes the best

God looked around his garden

and found an empty place

He then looked down upon the earth

and saw your tired face.

He put his arms around you

and lifted you up to rest

Gods garden must be beautiful;

He only takes the best.

He knew that you were suffering

He knew you were in pain

He also knew in Heaven

you would never hurt again.

He saw the road was getting rough

and the hill harder to climb

So, He closed your weary eyelids

and whispered "Peace Be Thine".

It broke our heart to lose you

but you didn’t go alone

For part of us went with you

the day He called you home.

If tears could build a staircase

and memories a lane

We’d walk all the way to heaven

and bring you home again.

Mijn herinneringen aan jou ...

Mag ik met je meewandelen

dat laatste stuk op deze weg?

nog even een stukje samen lopen

dan hoef je niet zo alleen

dan kunnen we nog even praten.

Er zijn nog zoveel dingen

herinneringen aan vroeger

en dingen in de toekomst

maar woorden daarvoor zijn er niet.

Het is alleen maar een excuus, pap

ik wil je gewoon nog even voelen

even aanraken en weten dat je er nog bent

dus laat me nog een stukje meelopen

dan voel ik me niet zo eenzaam

voel ik niet de pijn tot het echt zover is

dat je verdwijnt achter die nevel

die daar in de verte hangt.

Ik zie hem wel, hij komt dichterbij

maar ik kijk naar jou, pap

ik hoor je praten, hoor je stem

en wil die voor eeuwig in mijn hoofd vastleggen

als ik dat kon ...

Pap, ik zie je niet meer

de nevel is te dicht

heel zacht hoor ik je nog praten

alsof je ver, ver weg bent

dus draai ik me om

en loop dezelfde weg terug

met mijn herinneringen aan jou.

Onderweg naar mijn eigen weg

naar mijn toekomst met de mijne

maar nu, heel even nog, alleen.

Je dochter

Ooit zien wij ons weder...

Ik twijfel niet, ik wil hem zien
weet niet wat te verwachten
hoop dat zijn aanblik mij misschien
vertroosten kan en bovendien
't gemis wat kan verzachten.

Ik loop er nader tot de baar
aanschouw hem in de stilte.
Minutenlang sta ik en staar
naar zijn gezicht en ik ontwaar
slechts een immense kilte.

Ik hoopte eer ik binnenkwam
bij hem te kunnen huilen
mijn hoofd op zijne borst en dan
wat afscheid nemen nu het kan
en er een stonde schuilen.

Ik zie een wassen duplicaat
in huid zo wit doorschijnend
Gedreven maar toch desolaat
betast ik zijn onwaar gelaat
maar het gevoel is schrijnend.

Ik voel zijn handen, streel zijn hoofd
voel aan zijn buik, zijn benen
Mijn triestigheid is plots gedoofd
niet hij ligt hier maar slechts de dood
Mijn vader is verdwenen.

Ik kijk nog even naar zijn grijs
kostuum en glimlach teder
Dit is geen afscheid maar bewijs
dat hij is weggegaan op reis
maar ooit zien wij ons weder ...

Mijn vader

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten.

Zoals hij bij zijn eigen vader zat:
straks is hij weg,
en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Vandaag begraaf ik jou in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij,

niet in de aarde, niet in die kist,

niet bij die bomen, in de ochtendmist.

Daar ben jij niet, je bent veilig in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij,

niet bij die steen daar in die lange rij,

al die oude namen, daar hoor jij niet bij,

Nee, vandaag begraaf ik jou in mij.

Dan kan ik met je praten en je antwoord geven,

dan blijf jij leven in mijn leven.

Hier, neem mijn ogen en kijk met mij,

neem mijn voeten en loop met mij,

we gaan naar huis toe, wij allebei.

Vanaf vandaag leef jij in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij,

ik zal je niet zoeken waar je niet bent.

Blijf maar bij ons hier, waar iedereen je kent,

Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.

Wij zullen lachen en weer plannen maken,

ik zal met je slapen en met je ontwaken.

Hier, neem mijn mond en lach met mij,

neem mijn handen en voel met mij,

wat je nog doen wou, doe ik erbij.

Vanaf vandaag leef jij in mij.

Haal weg dat kruis en al die witte bloemen.

Verscheur de krant waarin ze jouw naam noemen.

Hier neem mijn ogen en kijk met mij,

neem mijn hart en leef met mij.

Want jouw dood is nu voorbij,

vanaf vandaag leef jij in mij ...

Ik zal twee levens leven, met jou in mij.

Belinda Meuldijk/Maarten Peters

The princess sleeps

There once was a child of heartache, her name was Diana.

She walked alone for most of her short time here,

with only her children by her side.

One was sunny haired, like she, the other with hair of flame.

These children were the light in her life, her heart.

This heart, so great it grew to embrace every child,

in every corner, everywhere in the world.

Children who were ill, children who like her had pain

and children who were happy and well.

Anyone who met this Princess,
knew they were meeting pure heart,

as this lady once said,

“I wear my heart on my sleeve”.

Late in the summer several years ago,

the Lady was in a tunnel that stole the lights

from Paris the City of Lights.

And since that day, and for all time the lady Diana ,

our soul Princess Sleeps.

Mijn vader

Toen mijn vader overleed brak er iets in mij,

hij was er altijd al geweest,

samen met mijn moeder, zij aan zij.

Nu was hij dan ineens "daarboven",

hoe kon zijn vlam zomaar zo doven?

We hadden afscheid van hem genomen, de zon scheen.

Het lachen van de mensen buiten ging me door merg en been.

Het leven ging door, dat besefte ik ook wel,

maar liever niet toen, liever niet zo snel.

Toen kwamen er dromen, op een rij.

Mijn vader en ik waren weer samen, zij aan zij.

Zijn woorden en troost klonken als een heldere bel,

hij zei; " het is knokken voor jullie, maar jullie redden het wel!"

Weg waren zijn ziekte, vermoeidheid en pijn,

mijn vader is daar waar hij hoort te zijn.

Daarom kan ik het nu wel geloven,

mijn vader's vlam brandt, brandt helder daarboven!