Ooit zien wij ons weder...

Ik twijfel niet, ik wil hem zien
weet niet wat te verwachten
hoop dat zijn aanblik mij misschien
vertroosten kan en bovendien
't gemis wat kan verzachten.

Ik loop er nader tot de baar
aanschouw hem in de stilte.
Minutenlang sta ik en staar
naar zijn gezicht en ik ontwaar
slechts een immense kilte.

Ik hoopte eer ik binnenkwam
bij hem te kunnen huilen
mijn hoofd op zijne borst en dan
wat afscheid nemen nu het kan
en er een stonde schuilen.

Ik zie een wassen duplicaat
in huid zo wit doorschijnend
Gedreven maar toch desolaat
betast ik zijn onwaar gelaat
maar het gevoel is schrijnend.

Ik voel zijn handen, streel zijn hoofd
voel aan zijn buik, zijn benen
Mijn triestigheid is plots gedoofd
niet hij ligt hier maar slechts de dood
Mijn vader is verdwenen.

Ik kijk nog even naar zijn grijs
kostuum en glimlach teder
Dit is geen afscheid maar bewijs
dat hij is weggegaan op reis
maar ooit zien wij ons weder ...