Een mensenleven is zo wonderlijk,
zo onbegrijpelijk.
Jaar in, jaar uit, dag in dag uit
beweeg je je tussen mensen en dingen.
Sommige dagen schijnt de zon
en je weet niet waarom.
Je bent tevreden.
Je ziet de mooie en de goede kanten
van het leven.
Je lacht, je dankt.
Je werk gaat vlot.
Iedereen is vriendelijk tegen je.
Je weet niet waarom.
Misschien heb je goed geslapen.
Misschien heb je een goede vriend gevonden
en voel je je geborgen.
Je zou de tijd van vrede en diepe vreugde
willen laten voortduren.
Maar ineens verandert alles weer.
't Is alsof een te hevige zon de wolken aantrekt.
Er komt een soort droefheid over je,
die je niet kunt verklaren.
Je ziet alles weer zwart.
Je denkt dat de anderen niets meer van je moeten hebben.
Je zoekt in een kleinigheid een reden om te klagen,
te jammeren, jaloers te zijn en verwijten te maken.
Je denkt dat dit zo zal voortgaan,
dat deze stemming niet meer zal wijken.
En je weet niet waarom.
Misschien ben je moe.
Je weet het niet.
Waarom moet het zo zijn?
Omdat de mens een stuk 'natuur' is,
met lentedagen en herfstdagen,
met de warmte van de zomer,
en de kou van de winter.
Omdat de mens
het ritme van de zee volgt;
Eb en vloed.
Omdat ons bestaan
een voortdurende repetitie is
van 'leven' en 'sterven'.
Als je dit begrijpt,
kun je vol moed en vertrouwen verder,
want dan weet je dat na elke nacht
weer een nieuwe morgen komt.
Als je dit aanvaarden kunt,
zul je door dit regelmatig 'op' en 'neer'
steeds dieper en vreugdevoller gaan leven.
Phil Bosmans
