Posts tonen met het label Stef Bos. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Stef Bos. Alle posts tonen

dinsdag 19 november 2013

Weemoed ...


Weemoed maakt gelukkig
vroeger is een eiland
waar je af en toe
kunt verblijven.
Er gebeurt niets onverwachts.
 
In het verleden
is de toekomst zeker
je weet wat er zal gebeuren
waar de pijn toeslaat
en het geluk je vierendeelt.

Je weet hoe verliefd je zult worden
op de verkeerde vrouw
jezelf in bochten zult wringen
onduidelijk zult zijn
en het zover laat komen
dat zij de beslissing moet nemen
om de liefde de kop af te hakken.
 
Het is duidelijk wat je zult worden
welke richting je uitgaat
welke keuzes
en welk toeval
bepalend zullen zijn.
 
Je weet waar het keerpunt ligt
de nederlaag
de overwinning.

De wonden van toen
het zijn nu littekens
die bijna liefdevol
onzichtbaar
door de huid
zijn opgenomen.
 
Af en toe
jeuken ze zelfs
aangenaam
dat is weemoed.

Stef Bos

maandag 17 december 2012

donderdag 6 december 2012


Bij het recht om te zeggen wat je denkt,
hoort de plicht om te denken over wat je zegt.

Stef Bos

zondag 18 november 2012


Ik heb geleerd op jou te wachten
ik liet je meegaan met de wind
ik volgde jou in je gedachten
verdwaalde in jouw labyrint.

Ik heb de weg teruggevonden
en alles laat me langzaam koud
want ik kan de muur niet breken
die jij rond je hebt gebouwd.

Je leeft verborgen in jouw wereld
gesloten poorten, stad van steen
al zou ik zingen tot de ochtend
ik kom er met geen stem doorheen.

Zie het vuur begint te doven
en ons huis wordt langzaam koud
want ik kan de muur niet breken
die jij rond je hebt gebouwd.

Onze toekomst wordt verleden
hoe vaak ik ook mijn handen vouw.

Ik kan de muur niet breken
ik kan de muur niet breken
ik kan de muur niet breken
die jij rond je hebt gebouwd.

Stef Bos

maandag 29 oktober 2012

De bron


In het midden van mijn leven
liep ik door een donker woud.
Zag geen sterren aan de hemel
en de liefde liet me koud.

Was gevangen in verleden
en ik gaf mezelf niet bloot.
Ingedekt aan alle kanten.
Veilig boven in mijn hoofd.

Kwam toen in een open vlakte.
Zag de zon sinds lange tijd.
Zag de bron van mijn gedachten.
Zag de tegenstrijdigheid.

Stelde vragen over alles
Waar ik het antwoord al van wist.
Zag de schoonheid
Van de tweestrijd
in de bron van dat wat is.

In het midden van mijn leven
zocht ik naar een nieuw begin.
Dwaalde ’s nachts langs stille wegen
door het tegenlicht verblind.

Ik was overal en nergens
En ik trok van stad naar stad
Zocht daar ergens in de verte
Wat ik al jaren in mijn handen had.

Kwam toen in een open vlakte.
Zag de zon sinds lange tijd.
Zag de bron van mijn gedachten.
Zag de tegenstrijdigheid.

Stelde vragen over alles
Waar ik het antwoord al van wist.
Zag de schoonheid van de tweestrijd
in de bron van dat wat is.

Bron van tederheid
en oorlog.
Bron van vrede
en van haat.
Bron van denken, dromen.
van alles dat vergaat.

Bron van hemel
en van aarde.
En van dat
wat eeuwig duurt.
Bron van licht, liefde,
Rust
En vuur.

Bron van chaos
en van orde.
Bron van waanzin
en geluk.
Bron van Zijn
Van worden.
Van leven
en van lucht.

Bron van dromen
en gedachten.
Bron van alles
Alles wat ik zie.
Angst
en overgave.
Bron van woorden
en muziek.

Stef Bos

zondag 17 juni 2012

De eenzaamheid


Ze loopt alleen naar huis
In het ochtendlicht
Door een stille stad en
Zoekt een evenwicht

Zij is een leeg perron
Zij is de laatste trein
Ze laat je denken
Aan wat nooit zal zijn

Zij is de onrust in de ogen
Van iemand die het heeft gemaakt
Die door lakeien wordt bewonderd
En zichzelf is kwijtgeraakt

De eenzaamheid
Ze staat onzichtbaar voor je ogen
Ze kijkt je aan van tijd tot tijd

De eenzaamheid
Zij is een bedelaar
Die om een aalmoes vraagt

Zij is de noordenwind
Die door de vlakte jaagt
Zij kent de schaduwkant
Van wie de bloemen krijgt
Zij kent de binnenkant
Zij kent de kwetsbaarheid
Zij is Het lege huis
Waar de wind door waait

Zij is de laatste man
Die op de barricade staat
Zij is de trage tijd
Die geen wonden heelt
Zij is de rijke vrouw die drinkt
Omdat ze zich verveelt

De eenzaamheid
Ze gaat onzichtbaar door de wereld
Ze raakt je aan van tijd tot tijd
De eenzaamheid ...

vrijdag 27 april 2012

Jij daar ...


Jij, daar in het donker
Jij, daar in de nacht
Jij, die naar de hemel kijkt
En op een wonder wacht.

Jij, daar in de doolhof
En jij, die wordt vergeten
Jij, die naar het Licht zoekt
En de keten wilt doorbreken.

Jij denkt niet alleen
Jij droomt niet alleen
Jij staat niet alleen
Want wij staan aan jou kant.

Jij daar, die blijft vechten
Tegen de molens in de wind
Die blijft geloven in de Liefde
Tegen elke stroming in.

Jij bent niet alleen
Jij droomt niet alleen
Jij staat niet alleen
Want wij staan aan jou kant.

Stef Bos

zaterdag 24 maart 2012

De ware liefde


Zij staat daar aan de kade
Een koffer in haar hand
Zij lijkt misschien alleen maar
Het geluk staat aan haar kant.
Het is tijd om te vertrekken
Naar een veelbelovend land
Ze staat daar aan de kade
Met een koffer in haar hand.

Het schip danst op de golven
Het vaderland verdwijnt
De maan klimt uit de zee omhoog
De avondster verschijnt.
Ze staat daar op het voordek
Zij staat in weer en wind
En als het langzaam licht wordt
Vaart het schip de haven in.

De ware liefde
De ware liefde
De ware liefde
Is ergens hier.

Ze staat daar aan de kade
De stad is vreemd en groot
Ze wacht op een geliefde
Die een toekomst heeft beloofd.
Maar als hij komt verdwijnt de zon
En er is geen weg terug
En de regen valt met bakken
Valt met bakken uit de lucht.

De ware liefde
De ware liefde
De ware liefde
Is ver van hier.

Ze staat daar langs de straten
Van Brussel en Berlijn.
Ze kent de mannen die zich
Beter voordoen dan ze zijn
Ze heeft geleerd om overal
En nergens thuis te zijn.
Ze staat daar langs de straten
Van Brussel en Berlijn.

De lichten van de auto’s
Passeren in het donker
De eerste is onzeker
De tweede is dronken
De derde zoekt een vuur
Dat al jaren is gedoofd.
En het geld is voor de klootzak
Die haar de hemel heeft beloofd.

De ware liefde
De ware liefde
De ware liefde
Is ver van hier.

Stef Bos

zaterdag 7 januari 2012

Ontmoeting


Je moet
van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten.

Je moet
eigenlijk toevallig
onderweg zijn.

Je moet
geen doel
voor ogen hebben.

En je moet
laten gebeuren
waarvoor je bang bent.

Je moet
niet alles willen verklaren.

Voor je het weet
verklaar je elkaar
de oorlog.

Je moet
van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten.

Je moet
jezelf in de ander
durven zien.

Zonder
in die ander
te verdwijnen.

Het kan opeens
zomaar
voor je staan.

Het lijkt op
iets
om uit de weg te gaan.

Dat is het vreemde
van geluk.

Je maakt het waar
of je maakt het stuk.

Het kan jou bedreigen
het kan jou behoeden.

Maar je
moet van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten!.

Bram Vermeulen en Stef Bos