Verlangen naar liefde

Er zijn twee heel wezenlijke angsten: de angst om in de steek gelaten te worden, en de angst om door de ander overweldigd te worden. Vandaar dat je deze angst zeker tegen zult komen in je relatie: iedereen is in zijn jeugd in meerdere of mindere mate óf in de steek gelaten, óf overweldigd; soms zelfs beide.

Relatieproblemen hebben vaak te maken met co-dependency – een toestand waarbij er een diep verlangen naar liefde en verbinding is, maar het onmogelijk lijkt om dit te ontvangen of blijvend te ervaren.

Co-dependency ontstaat in de jeugd, als je opgroeit in een situatie waarbij je behoeftes onvoldoende werden vervuld. Vooral in een relatie kom je je gekwetste en behoeftige delen tegen. Je hoopt dat de ander geeft wat je nodig hebt. Als daar ook intimiteit en seks bij komt, is het gemakkelijk voor te stellen dat dit tot herhaling van wederzijdse diepe kwetsing kan komen. Er zijn niet veel situaties waarin onze emotionele wonden makkelijker geraakt kunnen worden dan in een liefdesrelatie. Tenzij we hier helderheid over krijgen, krijgen onze relaties het karakter van verslaving, of zitten vol compromissen en verwachtingen.

Je hebt een plek binnen in je waar je erg behoeftig bent. Als kind was er misschien onvoldoende voedende liefde. Of er was wel liefde, maar het ging niet om jou. Je eigenheid werd verzwolgen door de liefde van je ouders. Je werd gemanipuleerd en verstikt in die liefde. Van binnen draag je een diep verlangen, een rammelende honger naar liefde, aandacht en warmte met je mee. Het is een honger die soms niet te verdragen is. De behoefte is zo groot, dat je er bang van wordt. Door die angst wordt je wanhopig of doodsbang dat je nooit zal krijgen wat je nodig hebt; of je wordt juist boos, vijandig: stel je voor dat je liefde of aandacht krijgt en het weer verliest! De angst om weer in de steek gelaten te worden, of om weer afgewezen te worden, is zo groot dat je niet meer durft te voelen wat je werkelijk nodig hebt in contact met iemand. Je verliest verbinding met wat je werkelijk wilt.

Er zijn twee manieren om hiermee om te gaan.

Je wordt 'afhankelijk' of juist 'antiafhankelijk.' Bij de 'anti afhankelijke' hoort vijandigheid, bij de 'afhankelijke' wanhoop. Beide hebben een diepe angst.

De 'afhankelijke' is iemand die echt gelooft dat liefde de redding is. Je gelooft dat je door middel van de liefde verlossing zult vinden, dat liefde het hoogste goed is. Je bent er zeer gepassioneerd over, obsessief. Alles is gericht op liefde en op verliefd worden. Als er geen liefde is, is het leven een dorre woestijn, er is niks in jezelf. Je bent zo intens gefocust op de ander, dat je die geen ruimte kunt geven. Het is nooit genoeg, je zit boven op je partner. Hoe vaak je partner je ook vertelt dat hij of zij van je houd, het vult niet, je wilt het altijd nog vaker horen. Je kunt het niet geloven. Voor even ben je tevreden, maar al snel komen de angst en de twijfel weer opzetten. Houdt je partner wel genoeg van je?

In de traditionele therapie wordt de afhankelijke 'verslaafd aan liefde genoemd.' Het is als een drug, het is jouw manier om oude gevoelens van leegte en in de steek gelaten zijn, niet te hoeven voelen. De afhankelijke doet er alles voor om niet alleen gelaten te worden. Liefde is de prioriteit in zijn leven, zijn hele wezen is gevormd om liefde. Het is de focus van zijn levensenergie. Je hebt als het ware antennes die oppikken of iemand echt aanwezig is en genoeg aandacht en liefde geeft. De wond zit diep in je structuur verankerd. Je hele leven zoek je naar iemand die die wond kan helen, iemand die je eindelijk de juiste liefde zal geven, op de juiste manier. Obsessief word je voortgedreven om die persoon te vinden. Er is geen enkele wens om dat in jezelf te vinden. Als je het maar goed zou doen, het juiste gezicht zou trekken, de juiste jurk zou vinden, de juiste baan of wat dan ook, dan krijg je de geliefde van je dromen. De prins op het witte paard, of de prinses uit je fantasieën zal dan aan komen galopperen, en je meenemen naar het sprookjesland waar je nog lang en gelukkig leeft. Zolang je geïdentificeerd bent met die oude wond, kun je er niets aan veranderen.

Je kunt ook juist 'anti afhankelijk' zijn. De anti afhankelijke is iemand die erg nerveus is over verbinding en diepe intimiteit. Liefde komt in je leven op de derde of de vierde plaats; het is niet als hoogste op de lijst! De antiafhankelijke wil alleen gelaten worden. Je hebt je vrijheid nodig! Het is bedreigend om iemand te dichtbij te laten komen, want die persoon zou wel eens teveel kunnen nemen. Net zoals er vroeger, als kind, teveel genomen werd. De angst is om overweldigd te worden, opgevreten te worden door de ander, zodat er niets meer van je overblijft. Stel dat je je wel zou overgeven, dan word je vast weer in de steek gelaten. Je moet er niet aan denken!

In je kindertijd werd je overweldigd en overspoeld door je ouders. Eén van je ouders had je nodig voor zijn of haar eigen behoeftes en geluk. Er waren grote verwachtingen. Al jong ontdekte je dat je jezelf moest inleveren om liefde te krijgen. Dat je verantwoordelijk moest zijn voor andere mensen, en je jezelf hierin heel gemakkelijk verliest. Vandaar dat je ontzettend wantrouwig bent over wat het gaat betekenen om je met iemand te vermengen. In de traditionele therapie wordt dit de ontwijkingverslaafde genoemd. Je bent bang dat je je kracht, je eigenheid, je creativiteit en je vrijheid verliest, als je de ander te dichtbij laat komen. De anti afhankelijke moet de controle bewaren. Alles moet op jouw manier gebeuren. Je wilt je eigen dingen te doen en niets uit hoeven leggen aan iemand. Een teamspeler ben je niet, je wilt een IK zijn, geen WIJ. Je wilt alleen wonen, je wilt alle vrijheid. Je bent erg sociaal, je houdt ervan om in de wereld te zijn, van netwerken. Of je bent juist zeer gesteld op je privé leven. Je huis is je fort, niemand komt zomaar binnen! Je houdt ook van uitdagingen zoals gevaarlijke sporten. Bergen beklimmen, zeilen … in je eentje de hele wereld rond in een zeilboot! De afhankelijke reageert totaal anders, die geeft juist gemakkelijk alles op voor de ander. Zijn huis is open voor iedereen. Hij gaat het liefst met zijn tweetjes op vakantie naar een warm, onbewoond eiland.

Je zult jezelf ongetwijfeld herkennen in één van de twee kanten. Het gaat er niet om jezelf hiervoor te veroordelen. Als je je er bewust van wordt, kun je het stoppen. Als je onbewust vastzit in dit spel, kom je op een dood spoor, je relatie loopt vast. Als de afhankelijke echter stopt met achter de anti afhankelijke aan te lopen, zal deze laatste vanzelf stoppen en achterom kijken waar de ander blijft. In de meeste relaties gaan de rollen heen en weer, dan ben je weer in de afhankelijke positie, dan weer in de antiafhankelijke, maar het is een positieve afhankelijkheid, je bent in contact met jezelf en met wat je nodig hebt van de ander.

Een relatie is pas gezond als je eerst een relatie hebt met jezelf,
als je ook vervulling in jezelf kunt vinden.

Meestal kom je dan eerst in contact met het gemis van vroeger. Je behoeftes herinneren je aan de pijn van toen, je bent gaan geloven dat je het toch niet krijgt. Meestal zoek je dan een partner die hetzelfde doet als je ouders, dat is wat je kent. Als je dat kunt ervaren, kun je ook weer voelen wat je werkelijk nodig hebt.

De weg naar een goeie relatie

De weg vanuit co-dependency naar bewust lief hebben houdt eigenlijk in dat we begrip krijgen en ons echt bewust worden over hoe ons gewonde innerlijke kind zich gedraagt in een relatie. Onderzoek je patronen en vergelijk ze met hoe het ging in je familie vroeger – hoe werd er om gegaan met jouw behoefte aan liefde, warmte – contact – verzorging? Hoe waren je hechtingsmogelijkheden? Wat is jouw verhaal en waar en hoe worden jouw knoppen ingedrukt van je innerlijke videospeler, zodat je in een oude film – die van je verleden - terecht komt?

Als je allebei in je eigen film zit, in je eigen oude verhaal, dan kun je elkaar nooit ontmoeten, zie je de ander door de gekleurde bril van je eigen verhaal.

Het werken met grenzen om vanuit co-dependency naar een volwassen, liefdevolle relatie te komen is heel belangrijk. Leer je eigen grenzen kennen, respecteren en stellen – zodat je ook de grenzen van je partner kunt respecteren. Schaamte en shock zijn belangrijke items om te onderzoeken en te leren kennen, want dit beïnvloedt de manier waarop je intiem kunt zijn, je seksualiteit, of je jezelf durft te laten zien, boos kunt zijn, nabij kunt zijn.

Als je ziet dat je in een (anti) afhankelijkheidsrelatie zit.

Voor de afhankelijke – stop met achter de ander aan lopen, dan stopt de ander vanzelf om te kijken waar je blijft

Voor de onafhankelijke, stop met rennen, sta eens stil en kijk eens achterom. Wordt je bewust van hoe je met je behoeftes om gaat.

Je dient eerst je behoeftes te leren kennen, te leren voelen, en vervolgens ga je onderzoeken hoe je ermee naar buiten kunt komen.

Kijk naar het onbewuste contract dat jullie gesloten hebben, verbreek het en maak een nieuw contract. Hoe zorg je voor elkaar, wat zijn de onuitgesproken verwachtingen, de ongeschreven wetten.

Door therapie, meditatie, andere bewustwordingsmanieren kun je terug komen in het Hier en Nu, in je volwassen Zelf, en hulp zoeken, om je blinde vlekken helder te krijgen.

Bron tekst: aumm.nl/

Een lezing over de liefde

De oprichter van The School of Life, Alain de Botton, hield een lezing over de liefde. Met zijn sarcastische grapjes en voorbeelden die tot de verbeelding spreken wist hij de duizenden bezoekers te overtuigen: ons romantische (ideaal)beeld van de liefde is gevaarlijk. De Romantische stroming die plaatsvond aan het einde van de 18e eeuw en in de 19e eeuw, predikte dat iedereen een zielsmaatje heeft en dat het voorbestemd is dat je daar de rest van je leven mee gaat delen. Liefde bestaat uit lange wandelingen in de bergen, zomerse briesjes, ondergaande zonnen, mensen zonder banen die de hele dag kunnen liefhebben en vooral veel tijd hebben om romantisch te zijn," aldus Alain de Botton. Die ene speciale persoon.

Ook benadrukt de Botton dat in de Romantiek die ene speciale persoon iedereen vervangt. "Een stel zijn is het belangrijkste wat er is. Je hebt als het ware de rest niet meer nodig en doet werkelijk álles met je man of vrouw. Seks is alleen bestemd voor je zielsmaatje en je hebt pas seks met iemand om de liefde voor diegene te bezegelen." Geen one night stands, scharrels of daten.

"In Europa zijn wij de erfgenamen van dit Romantische gedachtegoed. Als je een bepaalde leeftijd bent gepasseerd en nog single bent, heb je gefaald. Dit is het archetypische script van de Romanticus. Dit is de essentie van het probleem. Want, ook al dachten de Romantici dat je nooit meer eenzaam bent als je je zielsmaatje hebt gevonden, is niets minder waar en is de verschrikkelijke realiteit dat we altijd eenzaam zullen zijn.”

De eerste keer in aanraking met liefde

De Botton vervolgt de lezing met een uitleg over hoe wij als kinderen voor het eerst in aanraking zijn gekomen met liefde.

"We leren dat we goede mensen zijn, die liefde waard zijn. Maar eigenlijk zijn we gewoon allemaal knettergek. Niemand is perfect, iedereen heeft rare gewoontes of aparte gedachtes. Dat is de menselijke natuur. Als we dat allemaal zouden inzien, dat we allemaal 'kapot' zijn, dan zouden we een stuk vergevingsgezinder zijn tegenover anderen en zou de liefde een grotere kans van slagen hebben. Maar de Romantiek heeft geen gevoel voor humor. In de Romantiek geloofden ze dat als je echt van iemand houdt, je van álles van die ander houdt, dus ook de zwaktes.

Op deze manier geef je aan dat je altijd aan de kant van je geliefde staat. Maar, als de (in het begin zo schattige) aparte gewoontes van je partner je gaan irriteren, en je er iets van zegt, krijg je de reactie 'Maar, ik dacht dat je van me hield zoals ik was? Waarom heb je kritiek op wie ik ben?' Hier moeten we gaan inzien dat dit nergens op slaat. Want nee, niet alles aan jouw persoonlijkheid is geliefde. Soms ben je gewoon heel irritant."

Leren en helpen

Volgens de Botton zouden we naar de Griekse Oudheid moeten luisteren als het op liefde aankomt. "Bij de Grieken wordt liefde uitgedrukt in het houden van de perfecte delen van de ander. Zij vinden dat je de ander moet helpen te groeien als het op hun minder perfecte delen aankomt. Maar wij kunnen niet tegen kritiek van de ander en staan niet open om te leren, omdat we dat niet kennen in onze liefdescultuur.

Terwijl dit juist zo belangrijk is. Anders komen we in een vicieuze cirkel terecht waarin het geduld opraakt bij de ene (doe het op deze manier, hoe vaak heb ik je dit uitgelegd?) en de interesse bij de andere verdwijnt (ja, het zal wel, zeur niet zo). Zo leer je niet van elkaar, sta je er niet voor open en loopt het op een gegeven moment stuk."

De liefde is een kunst, niet een emotie. 

Alain de Botton

Niemand is perfect

Een belangrijk onderdeel van mislukte liefdes is volgens de Botton dat mensen op zoek zijn naar het perfecte plaatje dat de Romantiek ons voorgeschoteld heeft. Gaat je hart sneller kloppen als je de ander ziet, is hij/zij oogverblindend knap, kunnen jullie uren ononderbroken praten, lach je constant met de ander en wil je 24/7 bij hem of haar zijn? Nee, 'mist' er iets?

"Dan zijn we geneigd er mee te stoppen. Want, die ander moet toch perfect zijn?" Of, misschien lijkt het in het begin zo perfect en kom je er na een tijdje achter dat diegene niet perfect is? "Dat komt omdat de krachten van iemand altijd gelinkt zijn aan hun zwaktes. In het begin vallen we misschien op de vrije geest van iemand. "Zo lekker creatief en zorgeloos." Een half jaar later gaan jullie op vakantie en moeten jullie over een uur een vlucht halen en heeft je liefje z’n koffer nog niet eens ingepakt. Dan vraag je je af: wat is dit voor onverantwoordelijk type?"

5 tekenen dat je voorbereid op echte liefde bent

Volgens de Botton zijn er 5 belangrijke punten waaraan we kunnen merken of we klaar zijn voor echte volwassen liefde. Als we deze 5 punten serieus nemen, is de kans op slagen vele malen groter.

Je bent knettergek

Niemand is perfect, iedereen heeft een moeilijke kant. Leer dat te accepteren, behandel je geliefde desnoods als een tweejarig kind. Daar heb je ook geduld voor en die scheld je ook niet uit als hij iets fout doet.

Iedereen is imperfect

Jouw partner is extreem imperfect. Maar die knappe man of vrouw in de kroeg ook. Je kunt misschien in de verleiding komen om helemaal verliefd te worden op een 'knappere, veel grappigere, leukere' versie van je partner. Maar, in werkelijkheid is zo’n crush net zo imperfect als jouw vriend of vriendin. Daar kom je achter zodra de roze wolk van Romantiek verdampt, en de realiteit toeslaat.

Heb lief

Als je er klaar voor bent om van een ander te houden, in plaats van om alleen van gehouden te worden, kun je echte liefde vinden. Zonder verwachtingen.

Leren en helpen

Als je er voor open staat om de ander iets te leren en te helpen én om iets te leren en kritiek te ontvangen van de ander, dan kun je groeien in een relatie.

Strijken

Accepteer dat strijken er ook bij hoort.

De truc met het ei

Idee voor valentijnsdag?

Waarom we settelen voor de verkeerde persoon (en waarom dat niet erg is)

Eeuwenlang (en soms nog steeds) trouwden mensen om logische redenen. Omdat het perceel van haar ouders grenst aan dat van jou, omdat zijn familie een goedlopend bedrijf heeft, omdat er een kasteel bewoond moest worden door een compleet gezin óf omdat twee ouderparen in dezelfde God geloven.

In de tegenbeweging gaat trouwen juist om (soms bijna onmogelijke) verliefdheid en je hart volgen. Klinkt romantisch, maar volgens Alain de Botton ook niet de ideale basis voor een gelukkig huwelijk. Niet per se uitgangspunt voor een liefdevol en gelukkig leven, zo'n verstandshuwelijk. Met eenzaamheid, ongelukkige kinderen, vreemdgaan en andere vervelende toestanden tot gevolg. Langzaam veranderde ons algemene idee van de perfecte relatie. 
Als tegenreactie op de koude, zakelijke manier van een levenspartner kiezen, moesten we opeens heel veel voelen bij degene met wie we ons leven zouden versmelten, schrijft Alain de Botton in de New York Times. In de liefdesrelatie die nu als ideaal wordt gezien, worden twee mensen door een soort overweldigend, bijna dierlijk instinct naar elkaar toegetrokken. Dat gevoel dat je tot over je oren verliefd bent, niet meer kunt eten en slapen zonder die ene persoon en alles voor hem of haar aan de kant wil zetten. Je kunt niet anders dan dit gevoel, je hart, volgen. Hoe onbedachtzamer – 'het maakt ons niets uit dat we elkaar pas twee maanden kennen en we allebei geen baan hebben' -, hoe beter in dit geval (want: échte liefde) Een bijna getraumatiseerde tegenreactie op die eeuwenlange logische manier van partnerkeuze, die vaak niet goed uitpakte.

Verkeerde partner
Volgens Alain de Botton kiezen we door ons verpeste beeld van 'echte liefde' vaak voor een verkeerde partner.

We voelen valse veiligheid. Wat we vooral zoeken in een levenspartner is vertrouwdheid. We willen in volwassen relaties gevoelens die we als kind hadden, herbeleven. Voor veel mensen geldt dat de liefde die we als kind kregen of gaven niet altijd in balans was. We voelden bijvoorbeeld ook liefde als we een ouder moesten opvrolijken, we voelden opluchting na het gemis van een ouder, of we hadden moeite met uiten van wensen omdat we het zo graag goed wilden doen. We willen niet alleen zijn.

We maken ook gekke keuzes, omdat we als de dood zijn dat we alleen overblijven. Je moet wel heel erg in balans zijn met jezelf en je gevoel van eenzaamheid om picky te durven zijn. Single blijven is voor veel mensen geen optie. En als dat zo is, kán je eigenlijk bijna geen weloverwogen keuze maken voor de juiste partner. We houden vast aan één gevoel. Je wil je het liefst altijd fijn voelen. Tuurlijk. We willen ons geluk vangen, vasthouden en nooit meer kwijtraken. Als alles rozengeur en maneschijn is en hij op z'n knieën gaat op het strand in Bali, denken we dat die euforie voor altijd zo blijft. We vergeten op die roze wolk alleen vaak dat er niet per se een verband is tussen dat gevoel en het instituut dat huwelijk heet.

Volgens de Botton maakt het echter helemaal niet uit of je met de perfecte persoon trouwt. Sterker nog: dat figuur bestaat niet. We moeten niet onze imperfecte partners loslaten, zegt hij, maar het 'romantische' idee dat er een persoon bestaat die je in ál je behoeften kan voorzien. We moeten ons realiseren dat, elke liefde, elke partner in ons leven, ons gaat frustreren, irriteren en teleurstellen. En andersom is dat niet anders.

Waarom je waarschijnlijk met de verkeerde persoon gaat trouwen
Prik in je bubble: er komt geen einde aan je 'is dit alles-gevoel'. Misschien pessimistisch gedacht, maar juist dat kan een hele hoop verdriet en onrust schelen. Dit inzicht kan een opluchting zijn van de excessieve druk en het denkbeeldige romantische plaatje dat onze cultuur aan het huwelijk verbindt. In plaats van de illusie dat iemand je perfect gaat aanvullen, je compleet maakt, je heel maakt of wat dan ook, gaat het erom dat jullie elkaars verschillen zien en tolereren. De persoon die het beste bij je past, is niet degene die in alles exact dezelfde smaak heeft als jij (want die bestaat dus niet, aldus de Botton), maar de persoon met wie je het best kan onderhandelen over jullie verschillende smaken en ideeën. De persoon met wie je het op een mooie manier oneens kan zijn. Die jou en je flaws de ruimte geeft en zijn of haar ruimte neemt.
Meer lezen? Eerder vertelde Alain de Botton al waarom de romantiek ons beeld van de liefde verpest heeft. Door dat beeld lijkt het alsof we alleen zijn als het gaat om problemen in de liefde, ruzies en irritaties naar je partner of onzekerheden die je hebt als je single bent.
Schrijver Jan Geurtz schetste in het artikel ‘We zijn allemaal verslaafd aan liefde’ ;mooi:
"Je wordt in eerste instantie verliefd op iemand met een eigen leven, een eigen baan, een eigen huis, eigen vrienden. Alleen ga je vanaf dag één die zelfstandigheid bij elkaar inperken. Mijn angst om jou te verliezen is zelfs geruststellend, en andersom. We gaan ons steeds veiliger voelen bij elkaar: deze fantastische grote liefde gaat nooit meer bij me weg. We leggen het zelfs vast in een contract!"

Bron tekst: https://www.bedrock.nl/ Alain de Botton is een Brits filosoof en schrijver.

Liefde geneest

Openheid is het beste antwoord op eenzaamheid.

Het komt voor dat we ernaar verlangen iemand te helpen van wie we heel veel houden, zonder dat we iets kunnen doen. De omstandigheden laten niet toe dat we hem of haar benaderen, of de ander sluit zich af voor elk gebaar van solidariteit of steun. Dan rest ons niets anders dan liefde.

In zulke tijden, waarin we niets anders kunnen uitrichten, kunnen we nog altijd liefhebben – zonder een beloning, een verandering of dankbaarheid te verwachten. Als we dat kunnen doen, zal de energie van de liefde het Universum om ons heen beginnen te transformeren. Waar deze energie ook verschijnt, ze bereikt altijd haar doel.

"Tijd verandert de mens niet. Wilskracht verandert de mens niet. Liefde verandert hem." zei evangelist Henry Drummond.

Ik las onlangs in de krant over een meisje in Brazilië dat door haar ouders ernstig was mishandeld. Ten gevolge daarvan kon ze zich niet meer bewegen en verloor ze haar spraakvermogen. Toen ze in het ziekenhuis was opgenomen, werd ze verzorgd door een verpleegster die elke dag tegen haar zei: "Ik houd van je". En al verzekerden de dokters haar dat het kind haar niet kon horen en dat al haar pogingen tevergeefs waren, toch bleef de verpleegster zeggen: "Vergeet niet dat ik van je houd." Drie weken later leerde het kind weer bewegen. Vier weken later kon ze weer praten en lachen. De verpleegster heeft nooit interviews gegeven en haar naam kwam niet in de krant, maar ik wil dit hier vastleggen, zodat we het nooit vergeten: liefde geneest.

Het zou onverantwoordelijk van me zijn te proberen een definitie van liefde te geven, omdat ook ik – net als ieder ander mens – liefde alleen maar kan ervaren. Er zijn duizenden boeken over geschreven, er zijn talrijke toneelstukken, films, gedichten en uit marmer of hout gebeeldhouwde gestalten aan gewijd, en toch kan een kunstenaar slechts een indruk van een gevoel overbrengen, niet het gevoel zelf. Ik heb echter geleerd dat dit gevoel aanwezig is in kleine dingen en zich manifesteert in onze meest onbeduidende daden; daarom is het nodig je aandacht altijd op liefde te richten, of we nu tot handelen overgaan of niet.

De telefoon pakken en de warme woorden uitspreken die we steeds hebben uitgesteld. De deur voor iemand openen die onze hulp nodig heeft. Een baan aannemen. Een baan opgeven. Een beslissing nemen die we voor ons uit hebben geschoven. Vergeving vragen voor een fout die we hebben gemaakt en die aan ons blijft knagen. Iets opeisen wat ons toekomt. Vaste klant worden bij een bloemist in de buurt, een winkel die van veel groter belang is dan de juwelier. Muziek hard aanzetten als de persoon van wie je houdt er niet is, maar de volumeknop terugdraaien als hij of zij in de buurt is. Weten wanneer je 'ja' en 'nee' moet zeggen, omdat liefde werkzaam is in al onze vormen van energie. Een sport ontdekken die je met z’n tweeën kunt doen. Geen recept volgen, ook niet in deze alinea – want liefde vergt creativiteit.

En wanneer er niets van dit alles mogelijk is, wanneer ons alleen nog maar eenzaamheid rest, denk dan aan dit verhaal dat een lezer me ooit heeft gestuurd:

Een roos droomde dag en nacht van bijen, maar geen streek ooit op haar bloemblaadjes neer. Toch ging de bloem door met dromen: tijdens de lange nachten stelde ze zich een hemel vol bijen voor die neerdaalden om haar vurig te kussen. Zo bleef ze goed tot de volgende dag, toen ze zich opnieuw opende voor het zonlicht.

Op een nacht vroeg de maan,die wist van de eenzaamheid van de roos:

"Ben je niet moe van het wachten?"

"Misschien, maar ik moet het blijven proberen."

Waarom?"

"Omdat ik zal verwelken als ik niet open blijf staan.
"Want soms, wanneer eenzaamheid alle schoonheid dreigt te vermorzelen, kunnen we alleen maar weerstand bieden door open te blijven staan.

Paulo Coelho
uit: Als een rivier

De vogel

Er was eens een prachtige vogel, hij vloog blij door de lucht

Hij genoot van zijn vrijheid en genoot van zijn vlucht

Op de aarde keek naar deze vogel een eenzame, verbitterde vrouw

Die toen ze de vogel zag enkel maar kon denken:
Wat ben ik jaloers op jou.

Jij kunt gaan en staan in de wereld, zonder grenzen,
waarheen je maar wil

Kijk eens naar mijn leven, ik voel me beperkt, mijn leven staat stil

Ik voel me begrensd, afgewezen, jaloers op jou en erg alleen

Ik heb helemaal niemand meer op de wereld, ik kan nergens heen.

En in haar diepste verdriet, onmacht en haar stille verlangen

Besloot ze, om haar eenzaamheid op te lossen
en de vogel te vangen

Ze verwachtte dat de vogel haar de liefde en 't gezelschap

zou kunnen geven. Wat ze zo miste in haar eenzame leven.

De vogel zag vanuit de lucht de eenzame vrouw daar staan

Voelde haar grote eenzaamheid en besloot

even naar haar toe te gaan

Hij dacht: Kom laat ik haar eens een moment van vreugde geven

Zodat er een moment van blijheid ontstaat in haar eenzame leven.

Hij vloog vanuit zijn hart naar haar toe en zong zijn mooiste lied

Om haar te troosten in haar eenzaamheid en stille verdriet

Maar de vrouw voelde niet de liefde en voelde niet de kracht

Die deze vogel haar op deze middag bracht.

Ze genoot niet van de klanken van het wonderschone gezang

Ze dacht alleen maar in zichzelf:
ik ben niet meer alleen als ik je nu vang

Zo eindigde de vrijheid en de liefde van de vogel in een hokje

Hij verloor alle glans en kwijnde langzaam weg op zijn stokje.

Want de eenzaamheid van de vrouw
werd door zijn aanwezigheid niet opgelost
Hem had de liefde die hij de vrouw wilde geven, 

wel zijn vrijheid gekost

Want al wat er aan verdriet, 

eenzaamheid en pijn in jezelf leeft

Zal nooit worden opgelost door de verwachting
dat een ander het je geeft.

Alleen door het in ieder moment jezelf te geven
en het zelf te zijn

Zal je bevrijd kunnen worden van innerlijke pijn

Vanuit de liefde voor jezelf
zal je de schoonheid kunnen zien in alles wat leeft

En van iedereen in 1000-voud ontvangen
wat je jezelf geeft.

Ellen Sombroek

Keuzes ...

Welke kies je?

De persoon van wie je onvoorwaardelijk houdt,

maar ze zullen misschien nooit hetzelfde voelen.

Of ...

De persoon die onvoorwaardelijk van je houdt,

maar je zult misschien nooit hetzelfde voelen.

De zangvogels

Er was eens een eenzaam meisje
dat wanhopig smachtte naar liefde.

Op een dag wandelde ze door een bos en vond daar twee uitgeputte zangvogels. Ze nam de vogels mee naar huis en stopte ze in een vogelkooi. Ze verzorgde de vogels met liefde en al snel waren de vogels weer sterk en gezond. Elke ochtend begroetten ze het meisje met hun prachtige gezang. Het meisje genoot en voelde een grote liefde voor de vogels. Het gezang kon haar niet lang genoeg duren.

Op een dag liet ze de deur van de kooi open staan en de sterkste van de twee vogels vloog uit. Gespannen zag het meisje hoe de vogel boven haar cirkelde. Ze was zo bang dat hij weg zou vliegen en ze hem nooit meer zou terugzien dat ze, toen hij vlak bij haar was, hem met een wilde haal uit de lucht plukte en hem stevig vast hield in haar vuist. Blij als ze was met haar succes deed ze de hand in de kooi en opende haar vuist. In afschuw staarde ze naar de dode vogel. Haar wanhopige omklemmende liefde had hem gedood.

Ze zag de andere vogel in de hoek van de kooi. Ze voelde zijn verlangen naar vrijheid. Ze tilde hem voorzichtig met twee handen uit de kooi en opende haar handen in de lucht zodat de vogel weg kon vliegen.

De vogel cirkelde een paar keer door de lucht. Het meisje zag de blijdschap van de vogel. Ze was niet bezig met haar eigen verlies. Ze wilde dat de vogel gelukkig was.

Plotseling vloog de vogel naar haar toe en landde zachtjes op haar schouder. Het floot de mooiste melodie die ze ooit had gehoord.

De snelste manier om liefde te krijgen

is om het te pakken en stevig vast te houden.

De beste manier om liefde te krijgen

is om het te geven.

Maak je een keuze uit angst of uit liefde?

Liefde of angst

Het leven is in wezen slechts één keuze,

de keuze voor liefde of de keuze voor angst.

Kiezen voor angst maakt

dat ik dingen niet durf te zien,

blijf ik cirkelen in hetzelfde rondje.

Dat ik gevoelens niet wil voelen,

mijn lessen niet kan leren.

Dat ik confrontaties uit de weg ga,

mensen niet echt toe kan laten.

Dat ik focus op wat niet kan,

vele mogelijkheden buiten sluit.

Kiezen voor liefde maakt

dat ik zachter ben voor mijzelf,

minder moet en veel meer mag.

Dat ik anderen kan vergeven,

accepteer hoe ze kunnen zijn.

Dat ik anderen snel kan vertrouwen,

makkelijk hulp durf te vragen.

Dat ik mag zijn wie ik ben,

en open sta om te leren.

Het leven is zo eenvoudig,

als ik steeds de juiste keuze maak.

Geschreven door Diana Verbeek

Maak je een keuze uit angst of uit liefde (iets om over na te denken)

Je hele leven lang maak je bewust, dan wel onbewust, keuzes. Deze beslissingen kunnen een grote of kleine impact op je leven hebben. Zo kun je er bewust voor kiezen om je baan op te zeggen, waardoor er een rits aan nieuwe mogelijkheden ontstaat. Maar je kunt bijvoorbeeld in een gesprek met een collega ervoor kiezen om niet in te gaan op een onderwerp waardoor in verloop van tijd je carrière-pad ook compleet verandert.

Goed, klinkt misschien nog ietwat vaag, maar onthoud: je eigen leven bepaal je zelf. Door de keuzes die je in het leven maakt, bewust of onbewust. Met het welbekende butterfly effect tot gevolg.

Nu kun je keuzes op twee verschillende manieren maken. Ten eerste uit liefde en ten tweede uit angst. Voor velen misschien niet heel verrassend en wellicht ben je je al bewust van deze twee vormen. Maar hoe vaak sta je stil bij de beslissingen die je neemt? Was het uit angst of was het uit liefde?

Een anekdote om dit verhaal iets duidelijker te maken

Je bent tot over je oren verliefd op iemand. Je ziet elkaar 4-5 keer per week en hebt het gevoel dat dit zomaar de vader of moeder van je kinderen kan worden. Je laat hem of haar blijken dat je het wel ziet zitten. En dan reageert de heer of dame in kwestie niet een (serieuze) relatie te willen. Je hart breekt, je wijst diegene de deur.

De toelichting

Uit liefde voor jezelf en de ander heb je diegene laten weten dat je klaar bent voor de volgende stap. Helaas blijkt de ander er niet op dezelfde manier in te staan als jij. Nu kun je denken, hoezo wordt deze keuze om mijn liefde voor een ander te uiten dan onder een 'keuze uit liefde' geschaard? Het heeft juist voor verdriet gezorgd. Ja, dat is lastig. Maar omdat je liefdevol naar jezelf bent geweest en dus eerlijk hebt gehandeld, ben je er nú wel achter dat diegene niet (in dit geval) de vader of moeder van je kinderen gaat worden. Als het verdriet eenmaal over is, kun je weer verder en ontmoet je op een gegeven moment écht de juiste persoon. Als je uit angst om afgewezen te worden had gehandeld, en je mond over je ware gevoelens had gehouden, was er misschien voor een paar maanden niets aan de hand geweest. Althans, je relatie met diegene had rustig door kunnen kabbelen. Waarschijnlijk zou je je diep vanbinnen onrustig voelen en zou het aan je gaan knagen. Maar omdat je bang bent om zijn of haar reactie horen, kies je uit angst dit nog een tijdje vol te houden. Het gevolg? De klap komt tien keer zo hard aan als je maanden later te horen krijgt dat diegene niet hetzelfde wil als jou. Én je hebt je maandenlang onrustig en onzeker gevoeld. Niet erg fijn.

De gevolgen

Eigenlijk is het heel erg logisch, dat keuzes maken uit liefde (uiteindelijk) leidt tot iets moois, en keuzes maken uit angst leidt tot verdriet of je ongelukkig voelen. Een keuze maken heeft dus een hele rits aan gevolgen.

Angst

Als je kiest uit angst, denk je in restricties, zie je alleen maar tekortkomingen en benader je het leven als een wereld vol beperkingen en schaarste. Je gaat over elkaar praten en dat leidt tot een sfeer van wantrouwen.

Als je het voorbeeld hierboven toepast gaat dat als volgt. Je kiest uit angst om gekwetst te worden om je liefde niet uit te spreken. Je denkt daardoor alleen maar aan wat 'mis' kan gaan (restricties), je ziet scenario’s voor je van verdriet en teleurstelling. Je gaat dus van het negatieve uit. Je gaat met vrienden over hem/haar praten, want 'wat zou diegene van jou vinden?' Dit leidt tot een sfeer van wantrouwen omdat je diegene niet durft aan te spreken. Hierdoor ontstaan er zelf gecreëerde verhalen en aannames over wat de ander denkt, voelt of vindt.

Liefde

Als je kiest uit liefde denk je in kansen en zie je mogelijkheden. Je benadert het leven als een wereld van overvloed en praat met elkaar. Tot slot, leidt dit tot een sfeer van vertrouwen.

Heb je uit liefde voor jezelf de beslissing genomen om je gevoelens uit te spreken, dan denk je in kansen. Er bestaat immers een kans dat hij/zij er hetzelfde over denkt. Je benadert het leven dus als een wereld van overvloed waar alle mogelijkheden voor het oprapen liggen. En je praat dus mét elkaar over jullie situatie en jouw eigen gevoel. Zo krijgt de ander ook de kans om zijn/haar kant te belichten, waardoor er een sfeer van vertrouwen ontstaat.

Uit liefde of angst kiezen kun je op elke keuze in je leven toepassen. Naast liefde geldt het ook voor je carrière, je familie en vriendschappen. Kies je er vandaag voor om uit liefde of uit angst te kiezen?

Tekst Bron

Gehechtheid

"Hoewel ons standpunt kan verschillen, zijn we allemaal een product van dezelfde bron. Het enige dat ons scheidt, is onze gehechtheid aan ons eigen standpunt en onze gehechtheid aan de overtuiging dat anderen dit moeten delen. Hier beginnen we voorwaarden te stellen aan onze liefde voor elkaar, en dit is de bron van conflicten.

Als ik onvoorwaardelijk liefheb, maakt het niet uit of anderen het met mijn overtuigingen eens zijn. Ik laat ze zijn wie ze willen zijn, omdat ik weet wie ik ben."

Vertaald uit het Engels
-don Miquel Ruiz Jr.

Don Miguel Ruiz, is een Mexicaans schrijver van spirituele en neosjamanistische teksten, leraar en sjamaan.

Holding too tight

I was the type of person,

That held onto things too tight,

Unable to release my grip,

When it no longer felt right.

And although it gave me blisters,

and my fingers would all ache,

I always thought that holding on,

Was worth the pain it takes.

I used to think in losing things,

I'd lose part of me too,

That slowly I'd become someone

My heart no longer knew.

Then one day something happened,

I dropped what I had once held dear,

But my soul became much lighter,

Instead of filled with fear,

And it taught my heart that some things,

Aren't meant to last for long,

They arrive to teach you lessons,

And then continue on.

You don't have to cling to people,

Who no longer make you smile,

Or do something you've come to hate,

If it isn't worth your while.

That sometimes the thing you're fighting for,

Isn't worth the cost,

And not everything you ever lose,

Is bound to be a loss.

Vergeven in de liefde

"Liefde, wat is dan liefde, vergeven hoort ook bij de liefde"

Deze tekst heeft het goed verwoord, vergeven hoort bij liefde en men moet in en met liefde vergeven, hoe moeilijk dat soms ook lijkt. Dan heb ik het niet alleen over vergeven binnen een liefdesrelatie maar ook mensen om zich heen kan men vergeven in liefde, ook in liefde voor zichzelf want vergeven doet men in eerste instantie voor de eigen gemoedsrust en niet in eerste instantie voor de ander.

Soms is het voor de ander ook belangrijk dat je hem of haar vergeeft maar soms ook is het voor de ander totaal niet belangrijk en vergeef je de ander om zelf rust en vrede te vinden.

Veel mensen kennen een ervaring waarin ze afgewezen, bedrogen, vernederd, misbruikt, teleurgesteld of belachelijk gemaakt zijn. Wanneer men niet oppast dan kunnen deze negatieve ervaringen een belangrijke rol gaan spelen in het persoonlijk functioneren en kan men teleurgesteld en wantrouwend worden. Om dit niet te laten gebeuren is het belangrijk om de opgelopen psychische schade af te ronden, los te laten en verder te gaan met leven. Een van de middelen om psychische schade te verwerken en af te ronden is vergeving. Door de ander oprecht te vergeven kun je zelf weer op een goede en evenwichtige wijze met goede hoop en gemoedsrust verder met je eigen leven en weer liefde ervaren.

Sommige mensen hebben het idee of gevoel dat de ander vergeven een vorm van zichzelf vernederen, gezichtsverlies of een nederlaag is waarbij de ander wint of beter is dan jezelf. Juist door dit soort gedachten bijten mensen zich juist vast in pijn en boosheid en blijft men de pijnlijke herinnering telkens weer opnieuw voeden. Door telkens weer bevestiging te zoeken van het eigen gelijk en de pijn en in een soort van slachtofferrol te duiken, zal men in bijna alles en iedereen wel iets herkennen. Maar door zichzelf vast te bijten in de pijn, boosheid of verdriet ontneemt men zichzelf ook de kans op een mooi leven en het weer ervaren van echte liefde.

Wanneer iemand bijvoorbeeld in de liefde bedrogen is, dan kan men zich vastbijten in de pijn en de slachtofferrol en de persoon die bedrogen heeft het leven zuur maken als verdiende straf voor het aangedane leed. Mensen die zich hierin vastbijten verdedigen hun daden vaak vanuit de slachtofferrol maar in werkelijkheid staan ze als koningen of koninginnen uit de hoogte de (in hun ogen terechte) straf uit te delen aan de dader van het leed. Sommige mensen zijn niet in staat om wat er gebeurd is achter zich te laten, want er is hen pijn aangedaan en dus verdient de dader ook pijn. Er kan zo een bijna eindeloze strijd zijn waarbij er nooit een einde komt aan het wederzijdse leed dat dit zal veroorzaken. Wanneer er ook nog andere mensen in betrokken worden kan het nog meer vervelende gevolgen hebben voor nog een grotere groep mensen en families en vriendenkringen kunnen hierdoor zelfs uit elkaar vallen.

Het grootste probleem bij vergeven in de liefde is vaak de confrontatie met het eigen aandeel en de eigen pijn en verdriet. Om zichzelf hiervoor schijnbaar te beschermen legt men vaak de oorzaak en de oplossing bij de ander neer. De ander heeft de ellende veroorzaakt of je leed aangedaan en de ander is er dus verantwoordelijk voor en moet het onrecht gaan herstellen of schuld bekennen en door het stof gaan. Hierdoor hoef men niet na te denken over het eigen aandeel en is men zelf goed en de ander slecht. Soms compenseren mensen de machteloosheid die ze ervaren hebben door dit gevoel om te zetten in macht door de dader te laten boeten voor zijn of haar daden. Ook kan men zichzelf beschermen tegen opnieuw de pijn voelen door mensen op afstand te houden. Een bekend begrip is hierbij het bekende muurtje rond het hart. Hierdoor kan men niet meer snel gekwetst worden maar zal men ook het geluk niet meer in volle glorie kunnen ervaren. Door het hoofd op deze wijze in het zand te steken blijft men hangen in de pijn en verdriet of zet men het om naar boosheid en wrok. Beide leiden niet tot een fijn en gelukkig leven en zorgen er vaak voor dat men door gebrek aan zelfkennis en leren van een ervaring telkens weer dezelfde valkuilen zal vallen.

Om te vergeven in de liefde hoeft men niet te vergeten wat er gebeurd is, je had er waarschijnlijk ook een aandeel in en wat er gebeurd is zal een deel uit gaan maken van je persoonlijke geschiedenis. Wanneer je iets leert van je eigen aandeel en inzicht in jezelf krijgt kun je hiermee een meer evenwichtig mens worden en leren om deze situatie in de toekomst te vermijden. Om oprecht te kunnen vergeven moet je de pijn en het verdriet rustig verwerken en zo toewerken naar vergeving van de ander waardoor je zelf weer rust en vrede kunt hebben met wat er gebeurd is. Vergeving is de beloning voor jezelf na het verwerken van de pijn, verdriet en leed.

Het is belangrijk om jezelf niet te identificeren met de pijn die je voelt, je hebt pijn maar je bent niet de pijn.

Vergeven is dus een teken van positieve zelfwaardering, je vind jezelf meer waard dan de pijn die je voelt. Vergeven is het loslaten van de emoties die gekoppeld zijn aan een gebeurtenis en weer leren te vertrouwen en anderen weer toe te laten in de intieme sfeer. Vergeven is oprecht niet meer de behoefte te hebben om te straffen. De rekening vereffenen maakt de zaak vaak alleen maar erger en het zal het onrecht niet herstellen. De eigen wonden genezen echt niet sneller wanneer een ander ook pijn lijdt. Vergeven is je eigen kracht en energie benutten voor positieve en constructieve dingen waardoor je emotionele wonden sneller genezen en je de draad van het leven weer sneller kunt oppakken.

Vergeven in de liefde,

doe je vooral voor jezelf en vooral uit liefde voor jezelf.

Hein Pragt

Liefde

Van de liefde bestaat slechts één origineel,

maar duizend verschillende kopieën.

La Rochefoucauld

Durf Los te Laten (Liefde=Vrijheid)

Alles gaat voorbij. Als dit feit je een ongemakkelijk gevoel geeft, dan wordt het tijd om je minder te hechten. Over waarom minder hechten je leven leuker en makkelijker zal maken.

Maar, hechten is toch goed?

Liefde is ingewikkeld. Laatst kreeg ik een mailtje van een bezoeker.

Ze vroeg zich af wat ik bedoel als ik zeg

"Je kunt je beter niet hechten aan mensen en spullen."

Liefde is toch een vorm van hechten?

Het is toch juist goed om je heel erg te hechten aan mensen?

Haar vragen zijn duidelijk. Als je van iets of iemand houdt dan is het toch logisch en goed dat je je hieraan hecht? Hoe kan dat nu iets zijn dat je niet wilt? Hoe kun je liefhebben zonder te hechten?

Hechten brengt je in de penarie

Het kan. Het kan echt, en het is niet eens zo ingewikkeld. Om te beginnen moeten we afscheid nemen van het idee dat liefde gelijk staat aan hechting. Je kunt onvoorwaardelijk van iemand houden, en je toch niet hechten. Dat lijkt moeilijk (en dat zal het in het geval van je eigen kinderen bijvoorbeeld zeker zijn) maar het is minder moeilijk dan het lijkt.

Laat ik het zo zeggen: je hebt vissen die zich hechten aan een grote vis, en je hebt vissen die dat niet doen. Als de grote vis dood gaat, dan zijn het de gehechte vissen die in de penarie zitten. Of ze gaan ook dood, of ze gaan een hele moeilijke tijd tegemoet. Of geen van beide, en is deze metafoor slecht gekozen. Maar laten we net doen of dat niet het geval is.

Wanneer je je hecht word je kwetsbaar. Wanneer je ergens aan gehecht bent wil je namelijk dat dit niet verandert. Dat het nooit voorbij gaat. En daar loop je dus tegen een belangrijk feit aan: alles gaat voorbij. Ook de dingen, mensen en rituelen waaraan jij je zo hecht.

Dus? Dus zul je in de penarie komen. Net als de vis die zich vastzuigt. Je zult pijn hebben. Je leven zal ontwricht raken. Je hebt het gevoel dat er een stuk van jou verdwenen is.

Liefde = vrijheid

Liefde laat zich niet vangen. Liefde staat niet gelijk aan bezitten en vasthouden. Liefde staat gelijk aan vrijheid. Als je echt van iets of iemand houdt, dan laat je het vrij zijn.

Dat is, op bepaalde momenten, bijzonder ingewikkeld. Maar vaak is het juist heel simpel en logisch. Een relatie werkt het best als beide partners elkaar vrijheid geven. Jij voelt je fijn als anderen je de vrijheid geven om te zijn wie je bent. Hechten is gebaseerd op angst. Loslaten is gebaseerd op liefde en vertrouwen.

En we weten allemaal wat angst met ons doet. Precies, weinig goeds. Liefde is de weg naar een fijner leven. Dus vrijheid is, op de lange termijn, de meest makkelijke keuze. Want alles wat je loslaat kan je leven niet beheersen.

En begrijp me niet verkeerd, loslaten is niet hetzelfde als onverschillig zijn. Je kunt genieten van de dingen die je ervaart, al je liefde geven aan de mensen van wie je houdt. Je kunt liefde verspreiden in vrijheid en vertrouwen. Zonder voorwaarden, zonder verwachtingen. Gewoon genieten van de dingen die goed zijn in je leven, en rustig accepteren wanneer dingen veranderen.

Stop met hechten, start met loslaten

Dus jij bent enorm gehecht aan je auto? Wat gebeurt er als ik een schop tegen je auto geef? Precies, dan schop ik jou. Dan doe ik jou pijn.

Wat als je niet gehecht bent aan je auto, en ik opnieuw zomaar tegen je auto schop? Dan schop ik je auto. Meer niet. Geen pijn bij jou, wel pijn in mijn grote teen.

Mensen zullen schoppen tegen de dingen waaraan jij je hecht. Dus aan hoe meer dingen je gehecht bent, des te kwetsbaarder je zult zijn, des te meer pijn je zult ervaren. En dat is nergens voor nodig. Hechten heeft geen zin. Je kunt niets meenemen je graf in. Je denkt dat je huis 'van jou' is? Kijk er dan eens zo naar: eerst was het van andere mensen, als jij eruit gaat zal het weer van andere mensen zijn. Je bent geen eigenaar, je bent beheerder. Ook van die geweldige auto waar ik ter illustratie zojuist twee deuken in heb geschopt.(sorry).

Je beheert spullen tijdelijk, altijd tijdelijk. En je ervaart ervaringen tijdelijk. Alles is tijdelijk. Het leven is als een stroom van ervaringen, een rivier. Je kunt het water niet stil zetten, en je kunt de ervaring niet bewaren in een potje en verwachten dat het net zo geweldig zal blijven als het toen in die rivier was. Het potje zal daar staan, er zullen algen in groeien, het zal gaan stinken.

Dus weg met je potjes, je gedeukte auto en je idee dat je dingen, mensen en gebeurtenissen daadwerkelijk kunt bezitten.

Laat los.

Verspreid je liefde in vrijheid. Geniet van mensen in vrijheid. Laat andere mensen vrij zijn. Geniet, waardeer, bouw en bouw. Maar hecht je niet. Want alles zal veranderen, alles zal weg gaan. Hoe vrijer je de wereld laat zijn, des te veerkrachtiger je bent.

Bron tekst: soChicken

Excursie in de liefde

Zeggen 'ik hou van je'

is veel meer dan een gemoedsuiting

in de trant van 'ik heb kiespijn'.

Het is onderdeel van een systeem

van beloften en verwachtingen.

Wie zijn liefde verklaart,

verklaart dat hij zijn gevoel

als betrouwbaar beschouwt.

Een perfecte liefde met

perfect op elkaar afgestemde

verwachtingen

is dan wel betrouwbaar,

maar niet erg prikkelend.

Ze schakelt precies die

onwaarschijnlijkheid uit

die de bekoring uitmaakt.

Het romantische idee van liefde

als eenheid van gevoel,

seksuele begeerte en deugd

is daarom altijd teveel gevraagd.

En als het moment komt

waarop de begeerte slijt,

is dat dan enkel een zaak van

berekenbare verwachtingsverwachtingen?

Of is het omdat onze hersenen

verveling vrezen?

Juist om die reden,

zo schijnt het,

houden ze van de liefde.

Is liefde dan niet de heel

normale onwaarschijnlijkheid

in het geluk van de ander

je eigen geluk te vinden?

Is liefde uiteindelijk niet meer dan

zelfuitbeelding via de blik van de ander?

Als dat klopt, dan weerspiegelt liefde voor ons,

bij alle vermeende onbaatzuchtigheid,

toch altijd het meest opwindende

beeld dat we kennen:

Onszelf.

Tekst bron

People change

People change.

Feelings change.

It doesn't mean

that the love once shared

wasn't true and real.

It simply just means

that sometimes when people grow,

they grow apart.

Was liefde vroeger eenvoudiger?

Opa en oma zijn meer dan vijfenzeventig jaar samen geweest. Oma is onlangs gestorven. Ze hebben, ondanks wat irritaties, nooit aan elkaar getwijfeld, onder elkaars aanwezigheid geleden of veel ruzie gemaakt. Over het geheim van hun liefde hoefde opa niet lang na te denken:

"Nooit met een kwaaie kop naar bed gaan,
da’s voor die ander niet zo leuk."

De relatie met oma was geen vuurwerk, maar ze leken gelukkig met elkaar. Hun liefde was eenvoudig en lag in het verlengde van hun dagelijkse routines. Hij was fietsenmaker, zij huisvrouw. Samen ontbijten om zeven uur, hij daarna fietsen repareren, zij schoonmaken, samen koffie om tien, dan banden plakken en boodschappen doen, lunch om twaalf uur, weer aan het werk tot vier uur, tijd voor koffie en een dutje, gevolgd door eten koken, want om zes uur gingen ze aan tafel. Vervolgens tijd voor tv en krant, tot een uur of tien. Daarna bedtijd met de wekker op halfzeven.

Ergens in dit uurwerk tikte de liefde tussen oma en opa rustig voort. Tot het einde der tijden. Zij waren daarin niet uniek. Mijn andere grootouders deden het net zo. Het lijkt erop dat zij geen speciale kennis genoten over het hebben van een duurzame relatie. Ze hadden er gewoon geen bijzondere verwachtingen van. Zij eisten weinig en maakten het beste van hun samenzijn. Zo waren ze opgevoed.

Het leeuwendeel van de mensen (dood of levend) zou vinden dat wij hier en nu de liefde en passie schromelijk overschatten. Ze zouden vinden dat we het onszelf onnodig moeilijk maken. Je hebt namelijk geen romantiek en passie nodig – dat is veel te vluchtig. Je hebt meer aan iemand die het dak repareert, een kast in elkaar timmert en de aardappelen haalt, of iemand die je kinderen baart en het huis schoonhoudt. De rest is meegenomen. Liefde en passie zijn pas heel recent het hoofdingrediënt van een relatie. Als je een paar generaties terug (in de negentiende eeuw) al mocht kiezen met wie je wilde zijn, dan was die keuze erg beperkt en liefde stond daarbij heel laag op het verlanglijstje. Daten was geen spannende, verwarrende activiteit zoals bij ons. Je had misschien een paar potentieel huwbare partners in je omgeving en daarvan waren gezondheid en werkkracht belangrijker dan fysieke aantrekkelijkheid of een charmante, aardige persoonlijkheid.

Je had niet alleen een relatie met elkaar, maar met de hele gemeenschap. Omdat mensen vroeger in kleine gemeenschappen leefden was er aan sociale cohesie sowieso geen gebrek. Die werd niet speciaal in een partnerrelatie gezocht. Partnerrelaties stonden in dienst van een groter geheel. Het was een praktische, meestal economisch gunstige afspraak, waarbij ouders, dorpshoofden of religieuze autoriteiten vaak een belangrijke rol speelden. De sociale druk was zo groot dat je er als alleenstaande niet over hoefde na te denken wie voor jou de juiste partner was. Daar kwam weinig vrije wil aan te pas.

Psycholoog Ruut Veenhoven beschrijft in zijn boek De liefde ontleed hoe men elkaar in het negentiende-eeuwse Europa het hof maakte. Het ging er nogal droogjes aan toe:

"Zij hadden gemeen dat het proces van loven en bieden op de huwelijksmarkt op een tamelijk efficiënte, onpersoonlijke en voor iedereen waarneembare wijze verliep. Vaak was er sprake van een soort roulatiesysteem, waarbij huwbare tegenover elkaar werden geplaatst en door middel van vaste, veelal non-verbale signalen, te kennen konden geven of ze al dan niet geïnteresseerd waren. Als eenmaal het besluit tot een huwelijk was gevallen, dan schijnt dit meestal geen grote euforie in de aanstaanden te hebben opgeroepen. Afwijzing van een aanzoek gaf meer aanleiding tot gekwetste statustrots dan tot liefdesverdriet."

 

Het klinkt als een soort speeddaten, maar dan met bemoeizuchtige ouders erbij. Wij zijn deze 'methode' ontgroeid, maar in veel culturen gaat het nog steeds zo: liefde is daar geen individuele aangelegenheid, het wordt je gegeven. En dat is niet ideaal, maar niet kunnen kiezen heeft ook voordelen. De missie wordt daarmee erg simpel. Je wordt gedwongen er samen het beste van te maken en dat werkt in de praktijk verrassend goed – als je tenminste niet wordt gekoppeld aan een afzichtelijke, nare of sadistische partner.

Recent onderzoek naar uithuwelijking wijst hetzelfde uit. Huwelijken die gebaseerd zijn op liefde beginnen vaak goed als het gaat om het ervaren van intimiteit en verbondenheid, maar de 'cijfers' dalen behoorlijk na verloop van tijd. Gearrangeerde huwelijken beginnen met een lager gevoelscijfer, maar groeien naar het niveau waarmee de liefdeshuwelijken begonnen. Lastig voor te stellen misschien, maar er zijn aannemelijke redenen voor te bedenken.

Relaties waarin passie en chemie de boventoon voeren zijn op de lange duur minder stabiel dan relaties waarin vriendschap en een overeenkomstige basis centraal staan. Je kunt ervan uitgaan dat uitgehuwelijkte partners (noodgedwongen) vaak veel gemeen hebben qua normen, waarden en herkomst. Een belangrijkere reden:

In 'liefdeshuwelijken' liggen de verwachtingen hoger, waardoor partners eerder teleurgesteld raken. Verliefdheid als basis van een relatie is vragen om teleurstelling. Je begint in de zevende hemel en alles wat daarna komt lijkt al snel schraal. Al is het maar omdat je lichaam de chemie achter de roes niet kan blijven volhouden.

Hoe we liefde ervaren is dus voor een groot gedeelte een cultuur iets. De beperkingen die cultuur en religie ons eeuwenlang hebben opgelegd hebben de liefde werkbaar en duurzaam gehouden. In de vorige eeuw is ons beeld van de liefde en relaties echter drastisch veranderd.

Verstedelijking, individualisering, emancipatie, anticonceptie en later legale abortusmogelijkheden hebben ertoe geleid dat liefde steeds minder een noodzaak werd en steeds meer een keuze. In de loop der jaren, naarmate de democratische principes van vrijheid en individuele verantwoordelijkheid verder raakten ingeburgerd, namen ook de individuele rechten en vrijheden in de liefde flink toe. Die vrijheid was aanvankelijk behoorlijk beperkt als we het vergelijken met nu. Er waren talloze ongeschreven regels die het liefdesleven organiseerden.

Zo was duidelijk rond welke leeftijd je een serieuze relatie diende te hebben en in welke vorm. Alleen vrijdenkers en excentriekelingen deden het op hun eigen vaak promiscue manier, maar het gros hield zich aan de meetlat: tussen je twintigste en dertigste moest je een respectabel iemand hebben gevonden met wie je trouwde, een gezamenlijk huishouden voerde en een gezin stichtte. Scheiden werd niet zomaar geaccepteerd, tenzij je een heel goed excuus had: als je partner bijvoorbeeld losse handjes had of chronisch dronken was.

Maar ook deze ongeschreven regels zijn niet heilig meer. Onder invloed van de hippies werd experimenteren met liefde en seksuele vrijheid een nieuwe norm. Liefde werd steeds meer een feestje om te vieren, minder een instrument om een gezin mee te stichten. Vooral in de flowerpowerperiode vielen veel oude taboes weg. Waar voorheen lusten en voorkeuren werden ingeperkt door de familie en andere autoriteiten, konden de remmen vanaf toen los. De hippies maakten voor ons de weg vrij om de liefde te beleven zoals we zelf willen.

We mogen tegenwoordig doen wat we willen, met wie we willen, waar en wanneer we maar willen. Althans, dat denken we. Nu onze verlangens minder worden ingeperkt door sociale druk en de kans op ongewenste zwangerschap zijn we in zekere zin meer dan ooit overgeleverd aan de grillen van oeroude evolutionaire programma’s. Die krijgen vrij spel. Helaas zijn we niet vrij om onze verlangens te kiezen. Die heb je gewoon. We zijn alleen vrij om ze te uit te leven of te verkennen. En dat leidt tot ... zoiets.

Psychologisch.Nu

Onbeantwoorde liefde

Je bent verliefd, maar het is niet wederzijds. Je liefde wordt niet beantwoord. Waarom is het zo moeilijk om daar over heen te komen? Hoe ga je er mee om?

Het overkomt iedereen wel eens: Je bent verliefd, maar hij of zij niet op jou. Het kan voelen alsof je wereld in stort, alsof niets meer zin heeft maar het is meestal maar tijdelijk. En het heeft ook positieve kanten. Zonder liefdesverdriet zouden dichters, schrijvers en songwriters nooit zulke mooie gedichten, verhalen en liedjes kunnen schrijven.

Liefde op afstand

Was het liefde op afstand? Was je verliefd op iemand die je af en toe zag en alleen maar oppervlakkig kent? Of is het iemand die je beter kent maar die onbereikbaar is omdat hij al een relatie heeft bijvoorbeeld.

Afgewezen

Je hebt al je moed bij een geraapt en iemand verteld dat je hem wel ziet zitten. Maar, het was niet wederzijds. Je bent afgewezen.

Tweede kans

Je had een relatie die in het begin fantastisch was maar die toch niet bleek te werken. Toch blijf je hopen dat het goedkomt en dat het dan wel zal goed zal blijven gaan. Je blijft je die eerste periode dat alles zo perfect leek herinneren.

In de eerste situatie is de relatie waarschijnlijk het minst intens geweest, als er al sprake was van een relatie. In de laatste situatie was de relatie het hevigst. Toch zegt dat niets over de hevigheid van de pijn en het verdriet. Het gaat er om hoe je er zelf mee om gaat. De één blijft realistisch, voor de ander wordt het een obsessie.

Waarom ontregelt het je leven?

Waarom kun je het niet gewoon accepteren en op zoek gaan naar een nieuwe liefde? Waarom blijf je hangen in zelfmedelijden, boosheid of verdriet? Zelfs als de liefde waar je je hoop op had gevestigd onrealistisch was.

Je blijft hopen

Iedereen kan je vertellen dat het beter is zo, dat hij of zij het niet waard is, dat er nog genoeg leuke mannen/vrouwen zijn. Maar je kan en wil het niet loslaten. Waarom niet? Je wilt blijven hopen. Want blijven hopen is beter dan toegeven dat er geen hoop meer is.

Je ego is gekwetst

Je kan of wil niet geloven dat die andere persoon niet inziet hoe leuk, knap en aardig je bent. Als hij of zij je beter zou kennen en wel zou zien zou hoe leuk je was, dan zou het allemaal toch nog goedkomen.

Hoe kom je er van af?

Wees reëel

Realiseer je dat je bent afgewezen om welke reden dan ook en accepteer het. Als je onverwachte romantische eindes wil zien, lees dan een boek of nog beter een sprookje of kijk een film.

Ban de persoon uit je leven

Probeer iedere herinnering, contact (ook email, social media) en gedachte uit je leven te bannen. Lukt dat niet omdat je iemand wel moet zien in verband met je werk of iets dergelijks, hou het contact dan zo zakelijk mogelijk.

Voel dat het pijn doet

Verstop je niet achter gevoelens van hoop, boosheid of wat voor gevoel dan ook. Het zal en mag best even pijn doen.

Laat het achter je

Maak je zelf niet wijs dat je op één of andere reden niet verder kan omdat dat je dingen eerst nog moet uitpraten of recht hebt te weten waarom het precies niks is geworden of kan worden. Sluit het af en accepteer dat het niet de juiste persoon was of niet de juiste tijd en dat jou tijd nog wel komt.

Ga verder met je leven

Doe dingen die je leuk vindt. Probeer je verdriet om te zetten in positieve energie. Ga aan je zelf werken. Laat zien wat die andere persoon misloopt. Zorg dat je mooier, slanker, fitter, succesvoller wordt dan ooit.

Voor je het weet gaat de zon weer schijnen en ben je klaar voor een nieuwe liefde.

 

Copyright tekst