Ik ben er in mijn leven van overtuigd geraakt, dat elke mens op één of andere wijze geroepen wordt en wel door het meest oorspronkelijke in zichzelf, door de eigen ziel.

Een mens die gehoor geeft aan deze roep en deze volgt,
kennen wij als een bezield of begeesterd mens.

Dit oorspronkelijk Zelf kent vele namen:

Essentie, Ziel, Geest, God, Allah, Oergrond, Al.

Hoe wij 'Het' ook noemen, het is een ware kunst dit zo te doen dat we onszelf niet buiten dit Ene 'Het' plaatsen. het ene Zelf waar ons waar-zijn woont. De mens wordt als het ware door dit Ene Zelf tot zichzelf geroepen. Daarom ook is het de mens die in tijden van moeheid en stress kan verzuchten:

'Ik moet even tot mijzelf komen!'

Het begrip 'roeping' is een prachtig begrip. De roep van ons eigen hart! Velen worden geroepen, weinigen verkiezen deze innerlijke roep ook te volgen.

Marcel Derkse

Ruimte om te leven

Aanpassingen in deze wereld, om erbij te mogen horen, verstikken de bezieling die je nodig hebt om je leven vitaal, vreugdevol en voluit te kunnen leven, in dankbaarheid voor elk gegeven moment en gereed elke dag te leven alsof het je laatste is. Gereed zijn om te sterven betekent ruimte om te leven.

En als dan op een onbekende dag je laatste dag gekomen is, zorg dan dat je niets meer hebt om mee te nemen dan liefde en niets anders achter te laten hebt dan liefde.

Marcel Derkse

Je vleugels uitslaan

Het heeft onnavolgbare gevolgen
wanneer je de vleugels van je eeuwig-zijn
ruim durft uit te strekken in deze tijdelijkheid
waarin alle dingen komen en voorbij gaan.

Je fiere vrije vleugelslag veroorzaakt een wind
die naast vreugde evengoed
de verborgen onrust en pijn ontwaken doet;
zowel bij je eigen kleine zelf dat vreest te vallen,
als bij een ieder die de wind van vrijheid eerst ervaart
als een pijnlijke confrontatie met het eigen ineengestrengeld zijn.

Ga door, aarzel niet.
Leef...

Marcel Derkse