Verlangen naar de zee

Taggert, een eenzame visser, was op een dag krabben aan het vangen tussen de rotsen. Hij bleef maar zoeken maar hij had slechts een paar beestjes te pakken gekregen.

Van de zware inspanning die hij die dag had geleverd was hij in slaap gevallen in de kajuit van zijn boot. Toen hij rond middernacht wakker werd, zag hij een mysterieuze dans in het maanlicht op het strand. Natuurlijk had hij wel al eens gehoord over Selkies in zijn stamcafé en kende de verhalen van deze verschijningen half mens half zeehond. Toch kon hij zijn ogen niet geloven.

Na een tijdje stopte de dans en keerde ze in koppeltjes van man en vrouw terug naar de zee. De vrouwen waren allen even mooi en lang met gouden haren. Hun ogen straalden kennis uit van zowel land als zee. Toen Taggert één van de Selkies beter bekeek werd hij verliefd op deze half mens half zeehond. Hij besloot vlug van één van de vrouwtjes hun zeehondenvel te pakken en zich stilletjes terug te trekken naar zijn kajuit.

Taggert kon zijn ogen niet geloven toen hij de zes koppeltjes hand in hand over het strand zag lopen. Ze stapten in hun vel en veranderde terug in een zeehond om terug te keren naar de open zee. Één Selkie slaagde er echter niet in om zeehond te worden. Ze vond haar vel dat Taggert al lang mee had genomen, maar niet. Taggert stapte zenuwachtig uit zijn boot en liet door zijn plotselinge verschijning de Selkie schrikken. Ze keek Taggert echter onverstoorbaar aan en vroeg met uitgestrekte armen gewoon haar vel terug.

Waarop Taggert zei:

"O schone vrouwe, ga niet terug naar de zee. Hier kan ik je alles geven alleen al omdat je zo mooi bent. Blijf hier bij mij en word mijn vrouw, trouw met mij".

De Selkie antwoorde echter:

"Ik kan niet lang aan land blijven, mijn huid word droog en zal barsten. Ik verlang naar de zee".

Maar Taggert bleef volhouden en uiteindelijk stemde zij erin toe om zeven jaar bij hem te blijven, tot de zee haar weer zou terugroepen.

Negen maanden later kregen ze een zoon. De jongen was sterk en gezond en moeder en zoon hielden zielsveel van elkaar. Toen de zeven jaar voorbij waren, vroeg de Selkie aan haar man haar huid terug.

"De zee roept me" zei ze droevig.

Droevig omdat ze evenveel van de zee hield als van haar zoon. Voor haar was het dus een moeilijke beslissing. Niet voor Taggert die alleen het beste voor zichzelf wou.

"Hoe kan je dat nu vragen? zei hij brutaal "Heb je ooit wel gehouden van mij als ik van jou?".

Ze verdedigde haar;

"Natuurlijk wel, maar kijk eens naar mijn huid! Het begint te drogen en te barsten. Kijk ook eens naar mijn ogen die al meer dan zeven tranen hebben gehuild. Als ik niet spoedig naar de zee terugkeer zal ik sterven".

Maar het enige wat Taggert kon zeggen was:

"Onzin!".

Hij sloeg de deur dicht en liep woedend naar zijn boot die hij sinds hij zijn Selkievrouw ontmoet had 'Ondine' had genoemd wat 'meisje uit het water' betekend.

Hun zoon, die de ruzie had gehoord, wist wat hem te doen stond. Hij keek net zo lang uit het raam totdat zijn vader helemaal uit het zicht verdwenen was. Hij liep naar de plaats waar zijn vader de huid had verstopt en kroop op kousenvoetjes terug. Met verbazing hoe de huid schitterde in het zonlicht, en hoe zacht het aanvoelde, gaf hij het met zijn strelende vingers terug aan zijn moeder.

"Hier, trek het snel aan voor hij weer terugkomt".

Hoewel zijn moeder wist dat haar zoon gelijk had keek ze aarzelend, door haar tranen door naar haar zoon. Ze zou hem missen ging het door haar hoofd. Toch volgde ze zijn advies op, en ze liepen naar het strand. Ze knoopte haar jurk open en liet hem vallen in het zand.

Opeens klonk er een woedende schreeuw achter hun. Toen ze zich omdraaide zagen ze rennende Taggert die "Nee!" riep. De zoon zag de blik in zijn moeders ogen.

"Ga met liefde, niet uit woede" zei hij met een liefdevolle blik.

Vlug stapte ze in haar huid, sprong in de zee, en zwom tot de golven haar overnamen. Na die dag zwom er elke avond een zeehond voorbij hun huis langs de kust, en bracht dan twee grote vissen mee. Taggert en hun zoon zaten elke avond buiten te wachten op die zeehond. Deze keek hen dan aan met grote donkere ogen waaruit telkens zeven tranen uit leken te druppelen.

Geschreven door Kim Troubleyn

The Call of the Sea

The sea, once it casts its spell,

holds one in its net of wonder forever.

Jacques Cousteau

Maak kennis met mijn nieuwe blog. Het thema is de zee.

De opzet van deze blog is hetzelfde als bij Solitude. 

Bewustwording, inspirerende gedichten en teksten
die met de zee te maken hebben.

Klik Hier

A gift from the sea

Een prachtig biografisch verhaal, geschreven door Anne Morrow Lindbergh tijdens een kort verblijf in een huis aan zee in 1955. Hoewel geschreven vanuit het perspectief van de vrouw is het beslist geen vrouwenboek. In dit boek deelt Anne haar ervaring van een week alleen leven op een eiland in Florida. Geen mensen, weinig spullen en veel tijd voor reflectie. Aan de hand van een aantal soort schelpen spreekt ze in haar boek over spiritualiteit. Niet zozeer vanuit een theologisch standpunt, maar vanuit een praktisch standpunt. 'Hoe kun je de stilte en de rust bewaren als moeder in een druk gezin met vijf kinderen?'
Een zeer inspirerend boek.

Patience, faith, openness, is what the sea has to teach.
Simplicity, solitude, intermittency."

Citaten uit A gift from the sea:


"One learns first of all in beach living,

the art of shedding;

how little one can get along with, not how much.

**

The sea does not reward those
who are too anxious, too greedy, or too impatient

Patience, patience, patience is what the beach teaches.

One should lie empty, open, choiceless as a beach
- waiting for a gift from the sea."

**

"The loneliness you get by the sea

is personal and alive.

It doesn't subdue you and make you feel abject.

It's stimulating loneliness."

**

"I mean to lead a simple life,

to choose a simple shell

I can carry easily like a hermit crab.

But I do not."

**

"Arranging a bowl of flowers in the morning

can give a sense of quiet in a crowded day -

like writing a poem or saying a prayer."



When you love someone, you do not love them all the time, in exactly the same way, from moment to moment. It is an impossibility. It is even a lie to pretend to. And yet this is exactly what most of us demand. We have so little faith in the ebb and flow of life, of love, of relationships. We leap at the flow of the tide and resist in terror its ebb. We are afraid it will never return. We insist on permanency, on duration, on continuity; when the only continuity possible, in life as in love, is in growth, in fluidity – in freedom, in the sense that the dancers are free, barely touching as they pass, but partners in the same pattern.

The only real security is not in owning or possessing, not in demanding or expecting, not in hoping, even. Security in a relationship lies neither in looking back to what was in nostalgia, nor forward to what it might be in dread or anticipation, but living in the present relationship and accepting it as it is now. Relationships must be like islands, one must accept them for what they are here and now, within their limits – islands, surrounded and interrupted by the sea, and continually visited and abandoned by the tides.

Anne Morrow Lindbergh
1906 - 2001

Sea quotes

When anxious, uneasy and bad thoughts come, I go to the sea, and the sea drowns them out with its great wide sounds, cleanses me with its noise, and imposes a rhythm upon everything in me that is bewildered and confused.

Rilke

The loneliness you get by the sea

is personal and alive.

It doesn't subdue you and make you feel abject.

It's a simulating loneliness.

Anne Morrow Lindbergh

The three great elemental sounds in nature

are the sound of rain,

the sound of wind in a primeval wood,

and the sound of outer ocean on a beach.

Henry Beston

The sea does not reward those

who are too anxious, too greedy,

or too impatient.

One should lie empty, open,

choiceless as a beach —

waiting for a gift from the sea.

Anne Morrow Lindbergh

Every time we walk along a beach,

some ancient urge disturbs us so

that we find ourselves shedding shoes

and garments or scavenging among seaweed

and whitened timbers like the homesick refugees of a long war.

Loren Eisley

For whatever we lose (like a you or a me),

it's always ourselves we find in the sea.

E.E. Cummings

The cure for anything is

salt water — sweat, tears, or the sea.

Isak Dinesen

I find myself at the extremity of a long beach.

How gladly does the spirit leap forth,

and suddenly enlarge its sense of Being

to the full extent of the broad, blue, sunny deep!

Nathaniel Hawthorne

Why to we love the sea?

It is because it has some potent power

to make us think things we like to think.

Robert Henri

Sit in reverie

and watch the changing color of the waves

that break upon the idle seashore of the mind.

Henry Wadsworth Longfellow

The sea,

once it casts its spell,

holds one in its net of wonder forever.

Jacques Cousteau

In every curving beach, in every grain of sand,

there is the story of the earth.

Rachel Carson

Live in the sunshine,

swim the sea,

drink the wild air.

Emerson

I really don't know why it is that all of us are so committed to the sea, except I think it's because, in addition to the fact that the sea changes, and light changes, and ships change, it's because we all came from the sea.

And it is an interesting biological fact that all of us have in our veins the exact same percentage of salt in our blood that exists in the ocean, and, therefore, we have salt in our blood, in our sweat, in our tears.

We are tied to the ocean. And when we go back to the sea — whether it is to sail or to watch it — we are going back from whence we came.

John F. Kennedy

It Is Born

Here I came to the very edge

where nothing at all needs saying,

everything is absorbed through weather and sea,

and the moon swam back,

its rays all silvered,

and time and again the darkness would be broken

by the crash of a wave,

and every day on the balcony of the sea,

wings open, fire is born,

and everything is blue again like morning.

Pablo Neruda