Posts tonen met het label Frits Deubel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Frits Deubel. Alle posts tonen

zaterdag 22 september 2012

' T negativisme


' T negativisme van de ander,
prik daar nu eens dwars doorheen.
misschien zijn er wel grote zorgen
of voelt men zich moe en alleen.

Je hoort ze overal om mopp'ren
en elke zin van van jou valt slecht.
als je zegt dat het krom is,
dan vinden zij het echt kaarsrecht.

' T negativisme van een ander,
kijk er eens achter wat dat is.
misschien wel een gebrek aan liefde,
een niet te dragen groot gemis.

Aan warmte die nooit werd verkregen
of een verloren levensstrijd,
die zich nu uit in 't negatieve.
Een kwaal waar menigeen aan lijdt.

Probeer zo iemand te bereiken
en strooi wat liefde daar om heen,
dan wordt een hart ineens weer vrolijk,
dat jarenlang neerslachtig scheen.

Wellicht zelfs zonder medicijnen
een ander mens tevoorschijn komt
en waar het zonlicht gaat schijnen
't negativisme plots verstomt.

Frits Deubel

maandag 11 juni 2012

De viool


Men wilde haar veilen, de oude viool,
en als je haar zag, was 't beslist geen idool,
beschadigt en stoffig, niets waard zo te zien.
Wie bood er tien euro of twintig misschien?

Totdat er een man op het podium stond,
een hemels muziekstuk de toehoorders vond,
de hand van de Meester een wonder liet zien.
Wie biedt er tweeduizend, drieduizend misschien?

Zo is het met ons ook, genadeproduct,
als mens onvolkomen, niet altijd gelukt.
Maar pas als de Meester ons zachtjes bestrijkt,
de ziel door haar schoonheid veel edeler blijkt!

Frits Deubel

woensdag 16 mei 2012

Een storm


Heb je het wel eens beluisterd dat een hart werd verscheurd
daar, waar zoveel onbeschrijflijks en verdrietigs was gebeurd?

Werd het je misschien ook duidelijk hoe beperkt je eigenlijk was,
toen de wond die zoveel pijn bracht
door jouw woorden niet genas?

Heb je wel eens ervaren, dat je zinnen hebt gezegd
met de allermooiste woorden daar hartelijk neergelegd,
dat je troostrijke gedachten welgemeend naar voren bracht
en de ander toch vergeefs nog op het wonder heeft gewacht?

Heb je toen ook begrepen, dat je beter stil kunt zijn
en gewoon probeert te voelen hoeveel angst er is en pijn?

Als je dan de storm hoort gieren over 'n woeste levenszee,
sla je arm maar om die ander, zeg eens niets en huil slechts mee.

Frits Deubel

maandag 19 maart 2012


Het zijn de momenten
van naamloos verdriet,
de uren waarin je
geen uitkomst meer ziet,
dat diep in jezelf
toch een ruimte ontstaat,
waarin als een wonder
de deur opengaat.

Je voelt het wanneer je
de vrede weer smaakt:
een liefdevol mens
heeft je hart aangeraakt.

Frits Deubel

vrijdag 6 januari 2012

Echte vrienden


Er zijn van die echte vrienden
die dicht bij je de levensweg gaan
zonder bijzondere wensen
en van al wat niet echt is ontdaan.

Je ziet ze daar waar verdriet is
met een troostwoord verkwikkend en warm
met het gebaar: ik begrijp jou!
van hun alles omvattende arm.

Er zijn van die echte vrienden
die gelouterd door zorgen en pijn
zonder een veelvoud van woorden
een rustplaats en een zegen zijn.

Je kunt ze eigenlijk nooit missen
en toch gaan ze eens bij je vandaan
de felle pijn achterlatend
van een wond die niet snel dicht zal gaan.

Ik sta bij één van die vrienden
die ik nooit of te nimmer vergeet
omdat zijn rijke vermogen
ware liefde en zachtmoedigheid heet.

En dikwijls zal ik vertellen
van de geheimenis van zijn kracht
hoe hij door simpele woorden
mij de hemel nabij heeft gebracht.

Frits Deubel

zaterdag 3 december 2011

De poort


Ik ga met jou tot aan de poort
en in je laatste nachten
zal ik daar blijven wachten
tot je een hemels welkom hoort.

Ik zal wel bij je blijven staan
totdat we moeten scheiden.
Er is geen plaats voor beiden
om samen door de poort te gaan.

En bij de allerlaatste groet
zal ik je hoofd neerleggen
en zacht als afscheid zeggen:

Vaarwel, tot ik je weer ontmoet …

Frits Deubel

vrijdag 2 december 2011

Een engel


Er zijn soms van die somb're, donk're dagen
die ogenblikken vol van stil verdriet
waarin je eigenlijk zou willen vragen
aan God of Hij je zorgen nog wel ziet.

Het is zo kil en duister om je henen
geen enkel schijnsel meer je pad verlicht
je wilt het liefst maar stilletjes wat wenen
en tastend zoeken naar Gods aangezicht.

Maar dan ineens na innige gebeden
blikt deernisvol een engel op je neer.
Hij vraagt: ach Vader, zend mij naar beneden
ik breng die ziel de vreugd en blijdschap weer.

En God spreekt: ja, je kunt de aard betreden
doch toon dit kind Mijn vriendelijk gelaat
en denk eraan, één woord vol liefd' en vrede
is meer dan duizend and're woorden waard.

En als die engel dan wil binnentreden
gewoon door 'n mens die je zo simpel vond
denk je: is dit nu 't antwoord op mijn gebeden
is dit de engel die mijn Vader zond?

Maar plotseling blik je hem recht in d'ogen
ze zijn zo liefdevol op je gericht
en innig dankbaar stamel je bewogen:
mijn God, ik zie Uw vriend'lijk aangezicht.

Frits Deubel

woensdag 30 november 2011

Een rijke troost


Er is zo vaak een naamloos verdriet,
bij velen die hier eenzaam achterbleven
en dikwijls zie je al hun zorgen niet,
als zij alleen hun levensdraden weven.

O, hoorden zij nog eens die stem,
één woord zou hen gelukkig maken.
Een enkele blik van haar of hem,
zou ongekend hun harten raken.

Nooit trok zo snel de eeuwigheid,
omdat het weerzien daar zal wachten,
een eeuwig samenzijn door God bereid,
na vele eindeloze nachten.

Dan dreigt geen dood, geen bitter scheiden meer.
dan wordt vervuld waarop wij samen wachten.
Zo'n blijde toekomst: Eeuwig bij de Heer,
zal dat niet alle zielenpijn verzachten?

Frits Deubel

vrijdag 28 oktober 2011

Gevangen in jezelf


Gevangen in jezelf is 't ergste wat er is
je leeft als in een poel van zorg en duisternis.

Je hart is toegedaan,
er komt geen mens meer in en angstig vraag je:
heeft het leven nog wel zin?

De deuren zijn op slot,
de vensters geblendeerd.
het is al lang voorbij dat vrede je regeert.

Van binnen staat compleet de wereld op z'n kop
en aan de buitenkant heb je een masker op.

Toch ben jij eens bestemd een kind te zijn van 't licht.
Waarom dan niet je blik naar boven toe gericht?

Verbreek de ketens toch, werp af die slavernij.
Verlaat je kerker dan, sta op, je bent weer vrij!

Frits Deubel