Nelson Mandela

18 juli 1918 - 5 december 2013

The Way of the Shaman

Sjamanisme, uit de oudheid begrepen, de verbinding herstellen. De helende kracht van sjamanisme kun je ervaren door ermee te leren werken, het toe te passen in je dagelijks leven. De sjamanistische technieken en rituelen, als aanvulling en ondersteuning gebruiken, opent een ander kanaal, andere mogelijkheden die zeer effectief kunnen werken in de therapie en hulpverlening of gewoon in je dagelijks leven. Herstellen van de harmonie, in balans met de Natuur, de Wereld om ons heen en ons Zelf. Leven met Eerbied en Respect, leren van de Oude Wijsheid en deze te plaatsen in het Heden.

Lessen uit oude culturen in deze tijd geplaatst geven veel inzicht. Met behulp van het Medicijnwiel, Krachtdieren, Trancereizen, Smudgen en diverse healingsrituelen o.a. met klank en edelstenen. Drumming en Chanting, bewegen en verschillende andere rituelen en technieken.

Een sjamaan hecht veel waarde aan rituelen en meditatie, dankzij meditatie maakt de sjamaan graag reizen naar onbekende werelden. Ook filosofeert de sjamaan graag. De sjamaan kan niet echt een dromer genoemd worden. Wat de sjamaan ervaart is echt en geen fantasie. Ook met visualiseren heeft de sjamaan geen moeite. Wat hij of zij in het hoofd heeft kan zonder moeite worden overgebracht op een ander. De sjamaan heeft, een sterk rechtvaardigheidsgevoel, die zich uit in het daadwerkelijk willen helpen van mensen. Sjamanen vind je terug in de geneeskunde (vooral de alternatieve), de psychologie en de antropologie. Het herstellen van de balans in iemands leven of het oplossen van levensvraagstukken zijn typische uitdagingen die de sjamaan graag aanpakt. Kruiden spelen een belangrijke rol in het leven van de sjamaan, niet alleen om mee te koken, maar vooral om mee te genezen. De sjamaan kan goed met dieren overweg en ziet in deze dieren ook vaak een diepere betekenis. Dieren zijn niet zomaar wezens, maar bezitters van bepaalde krachten. De sjamaan is vaak gefascineerd door één bepaald dier, die je dan ook met regelmaat terug kunt vinden in bijvoorbeeld het interieur en de kleding van de sjamaan.

De sjamaan is leergierig. Informatie uit allerlei bronnen wordt zonder moeite door de sjamaan opgeslagen en eventueel toegepast. Vooral informatie die hij of zij eventueel kan gebruiken voor het helpen van mensen. De sjamaan heeft een soort fotografisch geheugen waardoor geen detail hem of haar ontgaat. Met hun scherpe blik kunnen ze andere mensen soms ongemakkelijk doen voelen.

Sjamanen houden van dans, zang en ritme. Vooral muziek met een duidelijk aanwezige melodie of ritme zijn aan de sjamaan besteedt. Soms zingt de sjamaan zelfs in zijn of haar slaap!

Sjamanen zoeken soms de eenzaamheid op, niet om te kunnen dagdromen, maar om wijsheid te kunnen vergaren, al dan niet uit deze wereld.

De nieuwe sjamanen zijn niet eenzaam,

zelfs niet als ze alleen zijn,

want ze hebben leren begrijpen

dat echte isolatie niet bestaat.

Net als de Siberische sjamanen beseffen ze:

"Al het bestaande leeft"

Overal zijn ze omringd door leven, door familie.

Michael Harner

The Way of the Shaman

Susan Boyle

Je droom beleven. Lef hebben! Je bent een doodgewone 47-jarige vrouw en je wilt een zangeres worden. Je gaat voor die droom! Je trotseert hoongelach en cynisme. Maar je doet het gewoon. En dan ...

KLIK HIER

Suzan Boyle verblufte iedereen en is op slag beroemd. Ze heeft haar droom waargemaakt. Ze had het lef haar droom te volgen! Wat een prachtig voorbeeld!

Dit is de tekst van het nummer dat zij zo fantastisch zong:

I dreamed a dream in time gone by

When hope was high

And life worth living

I dreamed that love would never die

I dreamed that God would be forgiving.

Then I was young and unafraid

And dreams were made and used

And wasted

There was no ransom to be paid

No song unsung

No wine untasted.

But the tigers come at night

With their voices soft as thunder

As they tear your hope apart

As they turn your dream to shame.

And still

I dream he'll come to me

That we will live the years together

But there are dreams that cannot be

And there are storms

We cannot weather

I had a dream my life would be

So different form this hell I'm living

so different now from what it seemed

Now life has killed

The dream I dreamed.

Henry David Thoreau

In zijn achtentwintigste levensjaar betrok de Amerikaanse schrijver Henri David Thoreau (1817-1862) een hutje aan de Waldenvijver vlakbij zijn dorp Concord, Massachusetts.



'We verbeuzelen ons leven met kleinigheden,' vond Thoreau, 'we vechten als pygmeeën met kraanvogels.' In wat een van de beroemdste passages van Walden, or Life in the Woods (1854) is geworden, lichtte Thoreau zelf zijn beweegredenen als volgt toe: 'Ik ging de bossen in omdat ik bewust wilde leven, om me alleen met het wezenlijke bezig te houden en te onderzoeken of ik niet kon leren wat het leven me moest leren, zodat ik niet op mijn sterfbed zou moeten ontdekken dat ik niet geleefd had. (...) Ik wilde het leven diep doorleven en alle merg eruit zuigen, om zo dapper en Spartaans te leven dat ik alles wat niet het leven was kon verdrijven(...).'

Thoreau zag zijn retraite dus als een experiment, als een oefening in authentiek leven. Dit experiment vergde dat hij zich losmaakte van het suffe, routineuze, miezerige bestaan dat de meeste mensen leiden, wroetend als mieren en met elkaar wedijverend om - om wat? Om geld en aanzien, om status, prestige, macht.

Thoreaus vertrek was ook een vorm van protest tegen de verdwazing en de vervreemding die hij allerwegen zag toeslaan, een degeneratieproces dat volgens de schrijver geheel op conto van industrialisering en commercialisering moest worden geschreven.
De begindatum van zijn heremietentijd was niet zonder betekenis: 4 juli is Independence Day in Amerika, en onafhankelijkheid is nu net datgene waar zijn hele Waldenexperiment om draaide. Die drang naar onafhankelijkheid gold in de eerste plaats Thoreau zelf, een afstandelijk en weerbarstig man die het bij voorkeur oneens was met wat anderen zeiden en deden. Als kind al droomde hij ervan om op een dag alleen in een hutje aan het Waldenmeer te wonen.

'Ik vind het heilzaam het grootste deel van de tijd alleen te zijn', heet het in Walden. 'Wij zijn meestal eenzamer wanneer we ons tussen de mensen begeven dan wanneer we in onze kamer blijven.' En voor wie het nog niet zou hebben begrepen: 'Ik heb heel veel gezelschap in mijn huis, vooral 's morgens, wanneer er geen bezoek komt.'


Cove on Walden Pond

Thoreau bepleit dan ook dat de mens een stap terug moet doen naar de natuur, naar de soberheid en ascese, want "de mensen zijn de werktuigen van hun werktuigen geworden" die het beste deel van hun leven besteden "aan het verdienen van geld om tijdens het minst waardevolle deel ervan een twijfelachtige vrijheid te genieten". Hij zet zelf de eerste stap met zijn verblijf aan de Walden Pond.
Thoreau geeft ons gedetailleerde beschrijvingen van zijn handelingen en kostenplaatjes in de twee jaar van dit verblijf, alles is tot op de gram en de cent geadministreerd. Zorgvuldig beschrijft hij hoe hij met vallen en opstaan de juiste wijze vond om zijn groenten te verbouwen en met de natuur samen te leven.

Esoterie

Uiteindelijk is Walden echter het boek van een zoekend mens, vol met esoterische one-liners van de soort 'Alleen dat is goed wat is gedacht, gezegd of gedaan bij een zeldzame samenloop van omstandigheden'. Wat hij er precies mee bedoelt is vaak niet duidelijk. Wie het laatste hoofdstuk leest, ziet echter pas de serieuze gedragenheid waarmee Thoreau Walden uiteindelijk bedoeld heeft:

Hoe armetierig je leven ook is, bied het het hoofd en leef het; ga het niet uit de weg en verwens het niet. Het is niet zo slecht als jijzelf bent. Het lijkt het armst als je het rijkst bent. Wie altijd ontevreden is zal, zelfs ontevreden zijn in het paradijs. Heb je leven lief, armzalig als het is.

In het slothoofdstuk vindt Thoreau zijn visionaire elan terug. Na de bijtende maatschappijkritiek in de eerste hoofdstukken en de lange meditatie over en in de natuur, richt hij zich opnieuw tot zijn geestelijk verarmde tijdgenoten en roept hen op om het grootse in zichzelf te cultiveren: 'Wees een Columbus naar hele nieuwe continenten en werelden binnenin jezelf, en open nieuwe kanalen, niet voor de handel, maar voor het denken. Ieder mens is de heer van een rijk waarbij vergeleken het aardse keizerrijk van de tsaar maar een dwergstaatje is.'

Thoreaus slotbeschouwingen zijn opvallend etherisch. Walden begint als een harde afwijzing van het concrete, afstompende leven in Concord anno 1845, maar het eindigt in de nevelen van een tamelijk abstracte zelfzorg.

'Hoe armetierig je leven ook is,' troost Thoreau zijn jakkerende medemens, 'bied het het hoofd en leef het; ga het niet uit de weg en verwens het niet. Wie altijd ontevreden is, zal zelfs ontevreden zijn in het paradijs.'

Khalil Gibran

Khalil Gibran

Bisharri Libanon

Geboren op: 6 januari 1883

Overleden te New York 10 april 1931.

Afkomstig uit een arm gezin op 8-jarige leeftijd werd hij door zijn moeder, samen met zijn 6 jaar jongere halfbroer Peter en zijn 2 jongere zusters Mariana en Sultana, meegenomen als immigrant in de Verenigde Staten, zijn vader bleef achter in Libanon. Ondanks dat er geen geld was voor goed onderwijs leerde hij lezen van een dorpspriester wat allerlei werelden voor hem opende, om deze redenen was Kahlil de enige uit het gezin die in Boston regulier onderwijs mocht volgen. In deze eerste periode in de V.S. was Kahlil steeds meer een teruggetrokken jongen die de steun van zijn moeder heel hard nodig had. Zijn moeder zorgde er uiteindelijk voor dat Kahlil het vertrouwen kreeg in het leven en op onderzoek uit ging in Boston en omstreken en zo in aanraking kwam met allerlei vormen van cultuur en mogelijkheden om jezelf te uiten.

Van kinds af aan was Kahlil al een tekenaar en hij bezocht dan ook veel galerieën, theaters. Rond 1900 studeerde hij in Beirut en verbleef een poos bij zijn vader, deze relatie verliep steeds stroever waarna Kahlil in Libanon een ander onderdak vond om zijn tijd te vervolmaken. Vanwege een ernstig zieke zus en de kanker van zijn moeder ging Kahlil in 1902 weer terug naar de V.S. Er verstreken een aantal jaren en Kahlil ondernam een lange reis naar Europa om vooral veel in Parijs bij te kunnen leren. Na aldaar een periode van jaren te zijn verbleven vestigde Kahlil in 1914 zich voorgoed in de V.S.

In oktober 1923 publiceerde hij zijn meest bekende boek De Profeet, waarvan hij zelf later zei: the first book in my career my first real book, my ripened fruit. Het handelt over de reis van een gebande en zeer populaire ziener, genaamd Almustafa aan wie de bevolking bij de haven allerlei vragen stelt over het leven alvorens voorgoed afscheid van hem te moeten nemen.

In 1928 begon Kahlil pijn te krijgen, de doktoren stelden leverkanker vast en in plaats van zich te laten opereren of op welke wijze dan ook te laten behandelen, zocht hij de toevlucht tot de drank en werd ernstig alcoholverslaafd wat zijn fysieke toestand geen goed deed, om in 1931 uiteindelijk te sterven, zonder getuige te kunnen zijn geweest van de successen van zijn werken die tot op de dag van vandaag nog worden geciteerd op bruiloften, begrafenissen en allerlei andere aangelegenheden.

Kahlil Gibran stond aangetekend als een kunstenaar die zich zeer kritisch kon uiten en lang niet iedereen was blij met sommige geschriften die hij uitbracht, maar prat als hij ging op het vrij te kunnen uiten van zijn mening liet hij zich daardoor in zijn werk niet beïnvloeden.

Sommigen van jullie zeggen:

“vreugde is groter dan verdriet”
en anderen:
nee, verdriet is groter”.

Maar i­k zeg je:
“ze zijn onafscheidelijk”;

Tesamen komen ze en als de een aanzit aan je tafel,
bedenk dan dat de ander ligt te slapen op je bed.