Posts tonen met het label Anne Morrow Lindbergh. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Anne Morrow Lindbergh. Alle posts tonen

donderdag 30 augustus 2012

A gift from the sea


Een prachtig biografisch verhaal, geschreven door Anne Morrow Lindbergh tijdens een kort verblijf in een huis aan zee in 1955. Hoewel geschreven vanuit het perspectief van de vrouw is het beslist geen vrouwenboek. In dit boek deelt Anne haar ervaring van een week alleen leven op een eiland in Florida. Geen mensen, weinig spullen en veel tijd voor reflectie. Aan de hand van een aantal soort schelpen spreekt ze in haar boek over spiritualiteit. Niet zozeer vanuit een theologisch standpunt, maar vanuit een praktisch standpunt. 'Hoe kun je de stilte en de rust bewaren als moeder in een druk gezin met vijf kinderen?'
Een zeer inspirerend boek.

Patience, faith, openness, is what the sea has to teach.
Simplicity, solitude, intermittency."

Citaten uit A gift from the sea:


"One learns first of all in beach living,
the art of shedding;
how little one can get along with, not how much.

**

The sea does not reward those
who are too anxious, too greedy, or too impatient
Patience, patience, patience is what the beach teaches.
One should lie empty, open, choiceless as a beach
- waiting for a gift from the sea."

**

"The loneliness you get by the sea
is personal and alive.
It doesn't subdue you and make you feel abject.
It's stimulating loneliness."

**

"I mean to lead a simple life,
to choose a simple shell
I can carry easily like a hermit crab.
But I do not."

**

"Arranging a bowl of flowers in the morning
can give a sense of quiet in a crowded day -
like writing a poem or saying a prayer."



When you love someone, you do not love them all the time, in exactly the same way, from moment to moment. It is an impossibility. It is even a lie to pretend to. And yet this is exactly what most of us demand. We have so little faith in the ebb and flow of life, of love, of relationships. We leap at the flow of the tide and resist in terror its ebb. We are afraid it will never return. We insist on permanency, on duration, on continuity; when the only continuity possible, in life as in love, is in growth, in fluidity – in freedom, in the sense that the dancers are free, barely touching as they pass, but partners in the same pattern.

The only real security is not in owning or possessing, not in demanding or expecting, not in hoping, even. Security in a relationship lies neither in looking back to what was in nostalgia, nor forward to what it might be in dread or anticipation, but living in the present relationship and accepting it as it is now. Relationships must be like islands, one must accept them for what they are here and now, within their limits – islands, surrounded and interrupted by the sea, and continually visited and abandoned by the tides.

Anne Morrow Lindbergh
1906 - 2001

donderdag 3 mei 2012

Zaaien in het tuintje


Jip heeft een eigen tuintje. Hij mag het zelf omspitten.
En Janneke helpt.

Nu is het tuintje omgespit en vader zegt: Vanmiddag zal ik jullie helpen. Dan gaan we zaaien. Bloemetjes zaaien. En worteltjes. Wacht maar tot vanmiddag.

Maar Jip en Janneke zijn zo ongeduldig.
Ze willen nu meteen iets doen.

Vader is naar kantoor en Jip zegt:
zullen we zelf bloemetjes zaaien?

Goed, zegt Janneke. Hoe moet dat? Ik weet niet, zegt Jip.
Weet jij het?

In onze tuin staan bloemen, zegt Janneke.
Laten we die maar halen.

Dan gaan ze naar de tuin van Jannekes huis.
Daar bloeit al heel veel.

Kijk deze, zegt Janneke. En ze plukt er een paar.

En deze, zegt Jip en hij plukt een handvol.

Ze hebben nu een heleboel bloemetjes. En ze gaan er mee naar Jips tuintje. Kijk, zegt Jip, we graven kuiltjes, kijk zo, en we zetten de bloemetjes erin. En dan de kuiltjes weer dicht. O, wat werken ze hard. Eerst een rij gele bloemen. Dan een rij paarse.

Ziezo, zegt Janneke. Je tuin is klaar. Hoera!

Als vader thuis komt, roept Jip:

Vader, we hebben al bloemetjes gezaaid.
En ze bloeien al.

O ja, zegt vader. Laat eens kijken.

Maar als ze gaan kijken ...o jee, de bloemetjes hangen al slap. En sommige zijn omgewaaid. Het is niet mooi meer. Janneke moet ervan huilen. Het was zo prachtig, snikt ze.

Ja zegt vader. Maar als je echte bloemetjes wil hebben in een echt tuintje, dan moet je ze eerst zaaien. En niet zo maar erin stoppen. Kom nu gaan we het goed doen.

Ze halen de bloemen eruit.
En vader doet voor, hoe je moet zaaien.
Het tuintje is nu weer helemaal zwart. Maar vader zegt:
Wacht maar, over een poosje is het groen.

En daar wachten ze nu samen op.

Annie M.G.Schmidt

donderdag 8 maart 2012

Mensen hebben stilte nodig


Als het onze functie is om (aan anderen) te geven, dan is het ook nodig dat we zelf worden voorzien. Maar hoe? Een ieder behoort ergens in het jaar wel eens alleen te zijn, een deel van de week, en elke dag. Als men overtuigd zou zijn dat een vrije dag, of een uur van stilte, een redelijke ambitie is, zou men wel een manier vinden om het te bereiken. Maar helaas, de meesten vinden de gedachte zo onbelangrijk dat ze zelden een poging doen.

De wereld begrijpt niet dat mannen en vrouwen het nodig hebben om alleen te zijn. Het lijkt zo moeilijk uit te leggen. Alles wordt aanvaard als een goed excuus. Als je tijd apart houdt voor een zakelijke afspraak, voor een bezoek aan de kapper, een sociale bezigheid, of een expeditie naar de winkels, dan wordt die tijd wel als onschendbaar beschouwd.

Maar als je zegt: Ik kan niet komen want dat is mijn uur om alleen te zijn, dan word je gezien als onbeleefd, egoïstisch, of vreemd. Wat een beeld geeft je dat van onze samenleving, dat alleen zijn verdacht is; dat je je ervoor moet verontschuldigen, excuses aanbieden, verhullen dat je zo’n gewoonte hebt – alsof het een soort zonde is!

Bepaalde snaren worden alleen bespeeld als we alleen zijn. De artiest weet dat hij alleen moet zijn om creatief te zijn; de schrijver, om zijn gedachten uit te werken; de musicus, om te componeren; de heilige, om te bidden.

Het probleem is niet alleen om een ruimte te vinden die voor jezelf is, de tijd alleen, hoe moeilijk en noodzakelijk dit ook is. Het grotere probleem is om je ziel te doen verstillen te midden van haar activiteiten. Het probleem is, in feite, hoe je je ziel moet voeden. Ik moet proberen een deel van het jaar alleen te zijn, een week, of een paar dagen; en ook een deel van elke dag, desnoods maar een uur of een paar minuten, om mijn kern te bewaren, mijn centrum, mijn eilandkwaliteit.

Tenzij ik ergens in mezelf die eilandkwaliteit intact houd, heb ik weinig om aan mijn man, mijn kinderen, mijn vrienden, en aan de wereld te geven.