"When another person makes you suffer,

it is because he suffers deeply within himself,

and his suffering is spilling over.

He does not need punishment;

he needs help.

That's the message he is sending."

Thich Nhat Hanh

Loop alsof je de aarde kust met je voeten.
Dan laat elke stap een bloem bloeien.

Thich Nhat Hanh

Je woede herkennen

In Plum Village vertelde een jongen me eens
het volgende verhaal.

Toen hij elf jaar was, was hij heel boos op zijn vader. Als hij viel en zich bezeerde, werd zijn vader altijd kwaad en begon hij tegen hem te schreeuwen. De jongen zwoer zichzelf dat hij later niet zo zou zijn.

Maar een paar jaar geleden viel zijn jongere zus van de schommel toen ze aan het spelen was en bezeerde haar knie. Het bloedde en de jongen werd heel erg boos. Hij wou tegen haar schreeuwen 'Hoe kan je nu zoiets stoms doen?', maar hij hield zich in. Omdat hij geleerd had zich bewust te zijn van wat er in hem omging, ging hij zijn woede herkennen en hoefde hij er niet naar te handelen.

Toen hij zag dat er een paar volwassenen waren die zijn zusje troostten en haar wond verzorgden, liep hij langzaam weg en keek diep bij zichzelf naar binnen. Plotseling realiseerde hij zich dat hij precies zoals zijn vader was en dat hij, als hij er niets aan deed, op zijn beurt zijn woede weer aan zijn kinderen door zou geven.

Een opmerkelijk inzicht voor een elfjarige jongen!

Tegelijkertijd zag hij dat zijn vader, net als hij, misschien ook maar een slachtoffer was omdat hij de zaadjes van woede weer van zijn ouders had doorgekregen. Doordat hij aandachtig en diepgaand had leren kijken was deze jongen in staat zijn woede tot inzicht te transformeren.

Thich Nhat Hanh

Noem me bij mijn ware namen

Zeg niet dat ik morgen ga -
als zelfs vandaag nog komen moet.

Kijk naar me: elke seconde verschijn ik hier
om een knop aan een lentetak te zijn,
een vogel met nog tere vleugels
die in mijn nieuwe nest leert zingen,
om een rups te zijn in het hart van een bloem,
een juweel omgeven door gesteente.

Altijd nog kom ik hier om te lachen en te huilen,
te vrezen en te hopen.
Het ritme van mijn hart is het komen en gaan
van al wat leeft.

Ik ben de eendagsvlieg die van gedaante wisselt
op het water van de rivier.
En ik ben de vogel die een duikvlucht maakt
en verorber die vlieg.

Ik ben de kikker die vrolijk zwemt
in het heldere water van een vijver.
En ik ben de ringslang die stil nabijkomt
en voed me met de kikker.

Ik ben het kind in Oeganda, vel over knook,
mijn benen dunne stokjes.
En ik ben de wapenkoopman,
die dodelijk tuig aan Oeganda verkoopt.

Ik ben het meisje van twaalf,
een bootvluchtelinge die zich in zee stort
na door een zeerover te zijn verkracht.
En ik ben de zeerover,
wiens hart niet kan zien
en niet liefhebben kan.

Ik ben lid van het politiebureau
met macht in zijn handen.
En ik ben de man die zijn bloedschuld
aan het volk moet betalen
en langzaam sterft in een werkkamp.

Mijn vreugde is als de lente, zo warm
dat de bloemen op de hele aarde ontluiken.
Mijn pijn is als een rivier van tranen,
zo onmetelijk dat zij alle oceanen vult.

Noem me daarom alsjeblieft bij mijn ware namen,
zodat ik al mijn huilen en lachen tezamen hoor,
zodat mijn vreugde en pijn één zijn.

Noem me alsjeblieft bij mijn ware namen,
zodat ik kan ontwaken
en de deur van mijn hart zal open staan,
de deur van mededogen.

Thich Nhat Hanh - De schreeuw van Vietnam