De grootse wijdheid van Moeder Natuur ligt aan onze voeten.
en zingt zijn eigen lied!
Eenzaam, tussen de hemel en de zee
strekt zich voor mij een eiland uit.
Verwaarloosd, een gescheiden wereld,
verlaten,onwelkom,
een visioen roept mij toe!
Een eiland in de ondergaande zon,
een illusie,
onberoerd, door zijn afzondering,
zichzelf beschermend
zijn geheimen ondoorgrond.
Ik verlang daar te zijn
zonder de mensenmenigte om mij heen,
zonder valse glitter
in een stilte die mij verbaast!
Op dat moment weet ik,
hoe ik mezelf terug kan vinden
en weer wil leren begrijpen,
wat léven mag bedoelen!
Want...
Achteloos leven we het leven
in een wereld
vol egoïsme, die de mens
langzaam versteend van binnen!
Krachteloos zien we toe
hoe Moeder aarde wordt uitgemergeld
al haar
Natuurtooi wordt ontnomen,
die zich eigenlijk zou moeten ontplooien,
ten gunste van ALLE Leven!
Apathisch staan we dit toe,
Kijken, zonder te zien!
Horen, zonder te verstaan!
dat voor ons nageslacht
Moeder Aarde,
op zo'n manier
niet kan blijven voortbestaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een reactie achter