Ziel reis

De ziel liet het lichaam los nadat het leven was geleden
hij keek nog even terug
naar waar hij al die jaren voor had gestreden.

Voor hij aan deze grote reis was begonnen
had hij enthousiast zijn ‘spoorboekje’ doorgenomen
hij zou dit doen, hij zou dat doen
het zou helemaal in orde komen.

Hij stapte door de poort der vergetelheid
en daalde af tot de dimensie van het aardrijk
hij mengde zich in het strijdgewoel
van de wereld van dualiteit en vermeende onrechtvaardigheid.

Hij leerde weer lopen
met vallen en opstaan
vond opnieuw het wiel uit
en nam uitdagingen aan.

Er waren zoveel prikkelingen
verleidingen en wegen
welke moest hij nu gaan
en wat hield hem nou tegen.

Hij was onbewust van de zak met stenen
die hij had achter op zijn rug
hij wist er toch aardig wat uit te halen
maar er kwamen er ook weer enkelen terug.

Regelmatig door emoties gedreven
af en toe ook in het zuivere gevoel
dan ineens kwam de herinnering
van zijn voorgenomen levensdoel.

Hij overzag de omwegen
het pad waar hij vanaf was geraakt
maar wat hem veel had geleerd
en hem door schade en schande wijs had gemaakt.

Wederom gingen de handen uit de mouwen
hij pakte zichzelf even goed aan
maakte wat krom was recht
wat onnodig was liet hij gaan.

Hij maakte schoon schip
loslaten was een must
hij ging houden van zichzelf
en vond innerlijke rust.

Nu hij zo terugkeek
was hij tevreden en dankbaar
hij had zijn best gedaan
hij mocht gaan want voor nu was hij klaar ...