Vandaag zocht ik de stilte op,
in de uithoeken van mijn geest.
Onvoorbereid ging ik op reis,
ik was nog nooit zo ver geweest.
Ik wist niet wat ik vinden zou,
want ik wist niet wat ik zocht.
Maar wist ik dat dit het beste was,
dus ondernam ik deze tocht.
Het was zo duister in mij zelf,
nergens was er licht.
Ik struikelde bij elke stap,
dus deed ik mijn ogen dicht.
Ik zag gevoelens waarvan ik wist,
dat ik ze te lang had opgekropt.
Angsten en emoties,
die ik ooit diep had verstopt.
Ik huilde soms maar lachte ook,
met schimmen uit een ver verleden.
Ik herkende ze direkt, jawel,
ook al had ik hen zo lang vermeden.
Ik wist opeens dat ik gevonden had,
waar ik zo lang op wacht.
Het is de liefde en geborgenheid,
in de luwte van de nacht.
En nu soms als ik wakker word,
en wacht op wat zal komen.
Dan komst er niets, alleen maar rust,
ik hervat al mijn dromen.
Want vandaag zocht ik de stilte op,
in de uithoeken van mijn geest.
En ik kwam terug, gewoon me zelf,
zoals ik nog nooit was geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een reactie achter